Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Παυλος Σιδηροπουλος - Στην Κ.

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
Κι εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί

Όταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής


Πες μας τι θα γίνει, αν κάποτε θ' αγγίξεις το κορμί σου
και το 'βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

Να προσεχεις...

πισω απο καθε κουστουμι
βρισκεται ενα τεραστιο κομπλεξ.

καλη μου,
παρακαλω να αναθεωρησεις τα γουστα σου
στους ανδρες.

μην ψαχνεις την αγαπη στο φθηνο χαμογελο.
μην χανεις την ζωη σου στα ερειπια που φωτιζουν λαμπερα.

μην τους απαντας.

μην τους ξαναγελασεις,οταν σε κοιταξουνε γλυκα.
γιατι πισω απο την φαινομενικη τους τρυφεροτητα
βρισκεται το νοσηρο και δυναστευτικο παθος τους
για δυο στιγμες.
Πανουργοι επιχειρηματιες επενδυουν στο κορμι σου,
για να δροσισουν τα βρωμικα μουτρα τους.

Αναισθητοι σαταναδες,αφανισαν την ομορφια.
Αυτοι οι δολοφονοι,
ειναι οι ιδιοι
που σπανε τα κεφαλια οσων μιλουν την αγαπη.
οσων μιλουν τον ερωτα.την τεχνη και την απλοτητα.

Δολοφονοι της ζωης.
Φορεσαν κουστουμια για να παιξουν τον ρολο τους.
Φορεσαν κρανοι,στολες,γραβατες,λουστηκαν με καλοσυνη και
πηραν τα ευαγγελια.Μας διδαξαν την υπομονη και την εξαθλιωση.
τον φαλλοκρατισμο και την αηδια τους.

μην μπεις ξανα στην γαλαζια μερσεντες,
με τα ονειρα της μαγικης νυχτος που σου υποσχεται.

ελα μαζι μου στην γαλαζια θαλασσα που δεν ξεβαφει.
ουτε χρειαζεται γυαλισμα για να σε εντυπωσιασει.

μην δινεις πια ωθηση στην καταντια.

γιατι, βλεπεις;

οι εκδρομες μας γεμισανε μπετο,
τα μαλλια αλλαζουνε χρωμα λεγοντας ψεμματα,
ο καναπες εγινε φυλακη,
και τα ονειρα μας
βρωμανε καυσαεριο.

τα νεα της ημερας

Προσεχετε τα κοκορια.
και μην κανετε πολλες εκπομπες στο ραδιοφωνο.
η επαναστασις ειναι μπρος μας.

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

4:56

τιποτα το ιδιαιτερο.
αυτη την στιγμη.Παιδια γυρνανε αργα.
και το σφιξιμο μεσα,
ζυγιζει το βαρος του με μετρο την αντοχη μου
στην παρουσια του.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Ημερα περιβαλλοντος

Ημερες γιορτης,δεοντολογιας και ευπρεπιας.Αναμασιμενες αξιες,επαναπροσδιοριζονται στο συμβολικο,ταξινομοντας την θεση τους σε μια σειρα "καλων" πραξεων.

Εαν λαβουμε πιο σοβαρα υπ'οψιν το εγχειρημα που εγκειται στην διαμορφωση της στασης μας απεναντι στο περιβαλλον,θα δημιουργηθουν αμεσως προβληματικες που πριν δεν ειχαμε καν αντιληφθει.
Σε πρωτη φαση, το ζητημα περιστρεφεται στην δομικη φυση αυτης της αντιμετωπισης.
Θετουμε στην θεση του αντικειμενου κατι το οποιο συμπερικλυει εμας.Σε ποιον βαθμο θα μπορουσαμε να μετριασουμε την ενεργεια μας απενταντι σε κατι που καθοριζει αυτη την ενεργεια;Η ευαισθησια που εχει ως αντικειμενο της το περιβαλλον ειναι μια πτυχη της αυτοσυντηρησης.
Παρολα αυτα η ευαισθησια τουτη δεν εχει σχεση με το αντικειμενο της,καθως αυτο δεν ειναι ουτε καν αντικειμενο της,αλλα μαλλον ο εαυτος της.Αρα μπορει να εννοηθει ως αντικειμενο στο μετρο που ο εαυτος λειτουργει ως τετοιο.

Μια προοπτικη που στηριζεται στην μερα του περιβαλλοντος,εκτος απο το οτι ειναι μακρια απο αυτο που εννοει,επισης ειναι μακρια και απο αυτο που νομιζει οτι εννοει.
Μια αξια που πηγαζει καθαρα απο μια ευαισθησια ή απο μια αισθητικη και συναμα ηθικη αναγκη εχει ως αποτελεσμα την μετατροπη της σε μια μορφικη τυποποιηση και παραμορφωση της ουσιας της απο κοινωνικους παραγοντες.
Μετατρεπεται σε μια μορφη κυρους κοινωνικου,αδιαμφισβητητα ξεγελαει τον εαυτο της και υπερβαινει την υποσταση της, οχι μετριαζοντας την κλιση προς την "κακη" πραξη,αλλα δινοντας βαρος στην "αντιθετη" της,την "καλη".Αυτη η λογικη κινει τα νηματα στον εκφυλισμο των αξιων.Κατ'ουσιαν σε καμμια περιπτωση δεν μπορει να ειναι καλη,αλλα μονο ως προς την αντιθετη της,και για κανεναν αλλον λογο παρα για το οτι δεν ειναι κακη.Ωστοσο αν ξεπερνουσαμε τον στενο αυτον αντιφατικο συνδεσμο,θα μπορουσαμε να πουμε πως δεν ειναι αντιθετη της αλλα διαφορετικη.Πραγμα που σημαινει οτι συμφωνα με αυτη την μεθοδο θα ηταν εφικτο να καταληξουμε στην κριση που ανιχνευει δυο "κακες" πραξεις,ή μαλλον δυο διαφορετικες πραξεις.
Φτανουμε σε ενα αδιεξοδο ως προς την πρακτικη αντιμετωπιση της προστασιας του περιβαλλοντος.Στην ουσια δεν εχει να κανει τοσο με την προστασια του,οσο με την προστασια του εαυτου μας (υπο την εννοια του κοινωνικου κυρους αλλα και του μη αντικειμενου).
Αν παρολα αυτα θεωρησουμε πως το περιβαλλον ειναι κατι Αλλο, και πρεπει εμεις να προβουμε στην σωτηρια του,αυτο δεν εχει να κανει με τα κριτηρια που θετουν υπο το κυρος καποιας νομιμοτητας και δεοντολογιας,τα προνομιουχα κοινωνικα στρωματα.
Το προβλημα εγκειται στα μεσα,που βαση αυτων λεγονται καποιοι προνομιουχοι.
Αυτα λοιπον τα μεσα θα επρεπε να εκλειψουν.
Κατα ποσο θα μπορουσε να πραγματοποιηθει κατι τετοιο ειναι αλλο θεμα.
Αν λαβουμε υπ'οψιν οτι η ιδεα της προστασιας του περιβαλλοντος βρισκεται στην ιδια νοοτροπια που εντασσεται και η αξιακη τοποθετηση των προνομιουχων στρωματων περι προοδου,εκσυχγρονισμου,αλλαγης,πολιτισμου κοκ συμπαιρενουμε πως ειναι δυσκολο αν οχι "αδυνατο" να συμβει κατι τετοιο.


Θα ηταν ενδιαφερον να σταθουμε και στην δευτερη προοπτικη,αυτην του μη αντικειμενου.
Συμφωνα με την τοποθετηση αυτη,σαν πρωτο βημα θα ηταν ορθο να αποδεσμευσουμε την ηθικη απο την αναλυση τουτη.
Ξεκινοντας στην δομιση αυτης της θεσης,η πρωτη κριση προς το γεγονος που εξεταζουμε ενεχει μια παθητικοτητα η οποια θα μπορουσε να φανει καπως παραδοξη.Συγκεκριμενα η κριση θα μπορουσε να εχει ως εξης:"Δεν μπορουμε να ισχυριστουμε οτι γινεται κατι που δεν θα επρεπε".Οχι γιατι δεν εχουμε την δυνατοτητα,αλλα γιατι το καναμε ηδη.Αυτο μας αποδεικνυει την ορθοτητα της θεσης, καθως "παραβαινοντας" την δομικη συνοχη του φυσικου της "δικαιου" φτανουμε στην ουσια της,δηλαδη στην κατανοηση του (εξαλειφοντας την ηθικη).
Η φυση κανει.Η σωτηρια της δεν ειναι κατι που μπορει να επενδυθει.Υγιης λειτουργια της ειναι η αυτοκαταστροφη της.Θα μπορουσε να αντιταξει καποιος εδω, πως μονο η βιολογικη αυτοκατστροφη της ειναι υγιης,και οχι αυτη που εγκειτε στην παρεμβαση του ανθρωπου.
Η αποψη αυτη με βρισκει συμφωνο εν μερη.Αν και εχει καθαρα ανθρωποκεντρικο χαρακτηρα.

Ωστοσο η φυση δεν καταστρεφεται!Η φυση απλα κανει.
Θεωροντας την ανθρωπινη ενεργεια-λειτουργια ως αρνητικη παρεμβαση στην φυση,μπαινουμε σε εναν φαυλο κυκλο.Για να υπαρχει αρνητικη παρεμβαση πρεπει πρωτα να υπαρχει παρεμβαση.Αυτη ειναι και η προβληματικη.
Μενοντας σε αυτην την προοπτικη δεν οδηγουμαστε σε αυτο που "περιμενουμε".Δεν υπαρχει κατι για να σωσουμε.Αυτη ειναι η αληθεια.
Ωστοσο μου κανει εντυπωση,το γεγονος οτι αφου δεν υιοθετουμε αυτην την προοπτικη, αλλα αντιθετα προσδοκουμε κατι (απο εμας;), γιατι δεν το κανουμε;

Ας περιμενουμε λοιπον, ο φοβος και η ελπιδα να μετατραπουν σε αγανακτηση.