ο ηχος, μοιαζει μεσα μου .

με τα παντα.

καποιος στον δρομο τραγουδαει, καθως αφηνεις πισω σου την τελευταια στιγμη και ελπιδα,

να κοιταξεις κατω.

αποφευγεις τη γη και ετσι κοιτας τον ουρανο.ή απο συνηθεια ειτε, ή.

και αργεις

στον δρομο

που δεν βγαζει

παρα μονο σε σταθμους

ηδονης και θανατου

στο πρωτο ανθισμα

ανασαινεις

καθε φορα

με την ιδια ορμη που πεθαινεις

αυτο-θεραπευτες

ασυναρτητα

συμπαντα

αρμονικα με μονο τους αξονα το χαος

χαμογελουν και ονειρευονται

πανω στο "Αλλο"

στην διαμορφωση

την πλαση και την επαναληψη

αναγεννουν το απειρο

ετσι οπως αναστεναζεις

πριν και αφου

κανεις το τελευταιο τσιγαρο

θα ναι παντα το ιδιο

παντα ο ιδιος

πονος στο στομαχι

πριν και αφου ακουσεις

τα νεα της ημερας

πριν και αφου

αναπνευσεις τα νεα της ημερας

η τρελα θα σχηματοποιει την πολιτικη βουληση

στην ορθη της μορφη

χωρις την αναγκη να μιλησεις

θα πεις τα ιδια λογια απο την αρχη

πριν και αφου

καταπιεις τα νεα της ημερας

θα ρευτεις επιδεικτικα στην ματαιοδοξια των μυρμηγκιων

που χτιζουν φυλακες θεορατες

για τον φοβο που τους προκαλει

η επιβλητικοτητα τους

κοβω μαχαιρι

για να μην γινει συντριβη

στηνω καρτερι

απ το πρωι

ετσι και γω

ετσι και εσυ

καθως και εγω

καθως και εσυ

η Αφηγηση των ιστοριων,

ηρθε η στιγμη, να μας πει το ονομα της.

να φανερωθει.να δουμε το προσωπο της.

Ειναι αυτο που δεν εμεινε.Αυτο που δεν θα μεινει.

η εξιστορηση ειναι η φυση.

οι μνημες δεν θυμιζουν την ζωη,ουτε τον θανατο.

θυμιζουν εμας.

ετσι η φυση εξιστορει.

αυτο που δεν εμεινε.

αυτο που παντα γινεται.

και ηταν πολυ ομορφο το χιονι.

καθως ελαμπε τη νυχτα. θα σου μιλαω παντα για το χιονι.

αλλο ενα τσιγαρο στο τελος του.παντα θα ειναι το ιδιο.

το τελος και η αρχη.

μια ψευδαισθηση

και παντα θα κοιταζω για πρωτη φορα.

χωρις λεξεις θα χαιδευω τα αερικα σου μαλλια .

οπως θυμιζουν τον μονο δρομο,

οπως εξιστορουν

απλοχερα την ομορφια

θα απαλυνουν το ονειρο

η φυση αφηγειται

χωρις να μιλα

και το χιονι ειναι παντα ιδιο.

αδιαφοροντας για το φευγιο

η ομορφια θα μενει παντα εδω

θα ειναι παντα εδω

παντα θα εξιστορουμε αυτο που δεν εμεινε,

καθως και μεις οριστικα θα γινουμε εξιστοριση

παντα θα εξιστορουμαστε απο αυτο που δεν εμεινε

Δεν μπορείς να αποδεχτείς τον θάνατο όταν αυτός είναι δυνατότερος απο σένα

οι άνθρωποι έχουν το κακό συνήθειο να "αποδέχονται¨ τον θάνατο ως "κατακτητές" της ζωής αφήνοντας τον υπαινιγμό - πως ο ίδιος είναι μια εύλογη-φυσική ροή , δικαιολογώντας τη και υπάγοντας τη σε κάποια μορφή φυσικού ή θεϊκού δικαίου

αυτό είναι το μεγάλο λάθος της εξουσιαστικής τους δομής (μνήμης-εγώ)

το τυραννικό εγώ, γι ακόμη μια φορά ξεγελά τον εαυτό του

καλύπτοντας την εμφάνη του αδυναμία

με μεικαπ

και ψεύτικα δάκρυα ελέους

οι εμμονες των κομητων

γρηγορα θα ανεβασω την ενταση και ακομα πιο γρηγορα θα την χαμηλωσω.
σπασανε οι μερες.και εμεινα στο μεσοδιαστημα.
με αδεια χερια
και ενα τιμονι, θα ανηφορισω στις παλιες μου εμμονες
γερμενος με ολο μου το βαρος στο κορμο τους

στις σκοτεινες τους σπηλιες
θα αναπλασω τις ιστοριες της φωτιας

οι νεες εμμονες
οι νεες συντριβες
απλωνουν το χερι παρηγοριτηκα

θα χασω τον δρομο
-παντα χανεις τον δρομο οταν ο προορισμος δεν ειναι φυγη

ειχα για λιγο αισθανθει την ελπιδα
και την χαραυγη στα λογια σου

-παντα χανεις τον δρομο οταν ο προορισμος δεν ειναι φυγη


κοιτας-
ειδες
πηγαινεις-
πηγες
θες-
δεν θες


διαπερασες την σκια μου και ξαναεγινες βροχη

λαθος

lathos