αυτο-θεραπευτες

ασυναρτητα

συμπαντα

αρμονικα με μονο τους αξονα το χαος

χαμογελουν και ονειρευονται

πανω στο "Αλλο"

στην διαμορφωση

την πλαση και την επαναληψη

αναγεννουν το απειρο

ετσι οπως αναστεναζεις

πριν και αφου

κανεις το τελευταιο τσιγαρο

θα ναι παντα το ιδιο

παντα ο ιδιος

πονος στο στομαχι

πριν και αφου ακουσεις

τα νεα της ημερας

πριν και αφου

αναπνευσεις τα νεα της ημερας

η τρελα θα σχηματοποιει την πολιτικη βουληση

στην ορθη της μορφη

χωρις την αναγκη να μιλησεις

θα πεις τα ιδια λογια απο την αρχη

πριν και αφου

καταπιεις τα νεα της ημερας

θα ρευτεις επιδεικτικα στην ματαιοδοξια των μυρμηγκιων

που χτιζουν φυλακες θεορατες

για τον φοβο που τους προκαλει

η επιβλητικοτητα τους

κοβω μαχαιρι

για να μην γινει συντριβη

στηνω καρτερι

απ το πρωι

ετσι και γω

ετσι και εσυ

καθως και εγω

καθως και εσυ

η Αφηγηση των ιστοριων,

ηρθε η στιγμη, να μας πει το ονομα της.

να φανερωθει.να δουμε το προσωπο της.

Ειναι αυτο που δεν εμεινε.Αυτο που δεν θα μεινει.

η εξιστορηση ειναι η φυση.

οι μνημες δεν θυμιζουν την ζωη,ουτε τον θανατο.

θυμιζουν εμας.

ετσι η φυση εξιστορει.

αυτο που δεν εμεινε.

αυτο που παντα γινεται.

και ηταν πολυ ομορφο το χιονι.

καθως ελαμπε τη νυχτα. θα σου μιλαω παντα για το χιονι.

αλλο ενα τσιγαρο στο τελος του.παντα θα ειναι το ιδιο.

το τελος και η αρχη.

μια ψευδαισθηση

και παντα θα κοιταζω για πρωτη φορα.

χωρις λεξεις θα χαιδευω τα αερικα σου μαλλια .

οπως θυμιζουν τον μονο δρομο,

οπως εξιστορουν

απλοχερα την ομορφια

θα απαλυνουν το ονειρο

η φυση αφηγειται

χωρις να μιλα

και το χιονι ειναι παντα ιδιο.

αδιαφοροντας για το φευγιο

η ομορφια θα μενει παντα εδω

θα ειναι παντα εδω

παντα θα εξιστορουμε αυτο που δεν εμεινε,

καθως και μεις οριστικα θα γινουμε εξιστοριση

παντα θα εξιστορουμαστε απο αυτο που δεν εμεινε

Δεν μπορείς να αποδεχτείς τον θάνατο όταν αυτός είναι δυνατότερος απο σένα

οι άνθρωποι έχουν το κακό συνήθειο να "αποδέχονται¨ τον θάνατο ως "κατακτητές" της ζωής αφήνοντας τον υπαινιγμό - πως ο ίδιος είναι μια εύλογη-φυσική ροή , δικαιολογώντας τη και υπάγοντας τη σε κάποια μορφή φυσικού ή θεϊκού δικαίου

αυτό είναι το μεγάλο λάθος της εξουσιαστικής τους δομής (μνήμης-εγώ)

το τυραννικό εγώ, γι ακόμη μια φορά ξεγελά τον εαυτό του

καλύπτοντας την εμφάνη του αδυναμία

με μεικαπ

και ψεύτικα δάκρυα ελέους

οι εμμονες των κομητων

γρηγορα θα ανεβασω την ενταση και ακομα πιο γρηγορα θα την χαμηλωσω.
σπασανε οι μερες.και εμεινα στο μεσοδιαστημα.
με αδεια χερια
και ενα τιμονι, θα ανηφορισω στις παλιες μου εμμονες
γερμενος με ολο μου το βαρος στο κορμο τους

στις σκοτεινες τους σπηλιες
θα αναπλασω τις ιστοριες της φωτιας

οι νεες εμμονες
οι νεες συντριβες
απλωνουν το χερι παρηγοριτηκα

θα χασω τον δρομο
-παντα χανεις τον δρομο οταν ο προορισμος δεν ειναι φυγη

ειχα για λιγο αισθανθει την ελπιδα
και την χαραυγη στα λογια σου

-παντα χανεις τον δρομο οταν ο προορισμος δεν ειναι φυγη


κοιτας-
ειδες
πηγαινεις-
πηγες
θες-
δεν θες


διαπερασες την σκια μου και ξαναεγινες βροχη

λαθος

lathos

kai panta itahela na pw

dld pws kati egine.

kai simera

ta ziliarika soy matia

akouw tis melwdies soy

xwris logo

etsi

giati kati egine

kai simera

twra

prin poy

itan

kai

twra poy einai

sto party

pou ta espase

me tis mpyres agkalia se ksexasa

giati einai wraia ayta ta party

kai kyriws otan einai xaroymenh h parea mas

ma oi mpires den htan se mpoukalia

alla den exei simasia

einai wraia na akoyw ta ziliarika soy matia

kai na grafw gia to yperoxo tipota

etsi opws ksimerwnei

toso glyka

ligo pio glyka

to tzin tonik poy afisa gia mia mpura

kai ksana apo thn arxh

re minore

mexri na zestathei to nero

tha milaw gia ola

kalinixta

den exei kammia shmasia

poios eisai

den me noiazei poios eisai

ma panw ap ola den me noizei poios eimai

nai se sena milaw

xaxa

den gelaw xaxa

den gelaw

xaxa

xaxa

xaxanizw