απλότητα "των ονείρων μας θεά"

το μειονέκτημα των μπλόγκζ -όπως και άλλων μέσων ή τόπων που επιδιώκουν την τεχνη (με οποιονδήποτε τροπο)- είναι η δυνατότητα που σου παρέχουν να πάρεις στα σοβαρά

τον εαυτό σου.

είτε σοβαρολογείς είτε όχι.

πιο κοντά στην θέση αυτή, βρίσκονται τα μπλόγκzz του "πνεύματος".απο μόνος του ο χαρακτηρισμός τείνει στην αστειότητα.η "ανατροπή της σκέψης" ή η"σκέψη της ανατροπής", κινείται λοιπόν σε μια σταθερή γράμμη εξελισσόμενης μονιμότητας.δλδ στον συνεχή αυτοσχεδιασμό πάνω στο "άλλο" και το "ωραίο", δημιουργόντας κατ' αυτόν τον τρόπο το μυστήριο και το διαφορετικό, πάνω στην βάση που όντας βαθιά πολιτική , μένει άθικτη στην ουσία της.

Η βάση που δομείται ο καθε αυτοσχεδιασμός,ειναι η απλότητα.

κατακρίνοντας το πανηγυρι,το μυστήριο, το θέαμα και τον κλοουν,

δεν μπορεις να ξεφυγεις απο την δίνη τους, με αποτέλεσμα να γράφεις το δικό σου παραμύθι απο το ζουμί τους.

γι' αυτό είσαι ενα προιόν ψευτοκουλτούρας (διότι δεν υπάρχουν προιόντα κουλτούρας αληθινής),

προιόν μόδας,απόρριμα ενός στυλιστικού εμετού.

εξυμνείς την απλότητα γιατι δεν μπορείς να της μοιάσεις...

και το κάνεις με τον καλύτερο τρόπο,με τον πιο καταστροφικό για εκείνη...ξέροντας πως ήδη έχεις χάσει,παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου και όντας πεπεισμένος για το αντίθετο συνεχίζεις στο μεγαλοπρεπές σου μπλόγκ Ωωωωω!!...Αποκτάς,κατακτάς,διψάς την ταυτότητα και την καθαρή πολιτική ΑΡΧΗ.αναρχία και ρομαντισμός, απλότητα και αντικομφορμισμός.Αστραφτερό στύλ στην προφορά και τον λόγο.αναφορές στην τέχνη-φόρεμα,που έτσι ωραία την φοράμε στα μπλόγκ μας.ρητά και απόρρητα στους τοίχους,σοφοί με πίπα και στύλ κουλτουρέ,όπως θέλουμε να μοιάσουμε.ετσι ακριβώς οπως γράφουμε,έτσι ακριβώς θέλουμε να είμαστε,όπως είναι το μπλόγκ μας,να γίνουμε το μλπόγκ μας,αυτό θελουμε.και να καπνίζουμε πίπα,να αναμασάμε ρητά και ιδέες,να είμαστε περιθωριακοί και αντεργκράουντ (κατ'επιφαση) και να μιλάμε για την απλότητα...ναί! ετσι να γίνουμε! κάθε μέρα και περισσότερο...κάθε μέρα και περισσότερο σοφοί

κάθε μέρα και περισσότερο μυστήριοι

κάθε μέρα και περισσότερο διανοούμενοι

κάθε μέρα και περισσότερο στύλ

κάθε μέρα και περισσότερο μακιγιάζ

κάθε μέρα και περισσότερο "απλοί"

κάθε μέρα και περισσότερο χαζοί

Ο ήλιος, το παγκάκι και η έλλειψή τους

τριγυρνάμε στα μπάρ,τις ανείπωτες ώρες, χωρίς μέτρο εκτινασσόμαστε στις ριπές των εκστατικών μας παθών. Καθώς η Ιστορία περνά απο το ουίσκι και το κρασί μας, 

ξερνάμε την ταξική μας συνείδηση και γινόμαστε τρελοί.

Απο τις μεγαλύτερες αδυναμίες που εχω συναντήσει στους ανθρωπους ειναι η άρνηση της ταύτισης τους με τα ζώα.η αυταπάτη της ανωτερώτητας και της ευγένειας,η μετρίαση των παθών με κατι αλλο (απο αυτά).

Γι αυτό συνήθως συναντάμε νεκρούς στον δρόμο ή στο δωμάτιο.

(ίσως να φταίνε οι ταινίες του χόλιγουντ - τρόμου)

αφιλόξενοι πλανήτες γίναν οι μνήμες μας, και το βλέμμα ειναι στραμένο στο έδαφος, ίσως για να μας θυμίζει to πού τεθήκαμε εκ των πραγμάτων, ή απλα για να ορίσει την υπαρξή μας με άυτον τον τροπο, αφήνοντας τον λεπτό υπαινηγμό (της) πως μας κοιταζει στα μάτια.

δεν γνωρίζω αν είναι επικύνδινος ο πληθυντικός αυτή τη στιγμή,

πάντως εμείς σταθήκαμε αμήχανοι χώρις λέξεις, με το χαμένο βλεμμα,γνέφοντας αθόρυβα το αδιάφορο "γειά"//////

ύστερα απο λίγο κατηφορίζοντας,  

βυθιζόμενοι στην επίγνωση ή καλύτερα στην αναγνώριση ή και την δημιουργια της παρελθοντικής εικόνας, αναζητήσαμε τον έρωτα στο κενό που μας περιέβαλλε με μια εχθρική διάθεση.

είχαμε καιρό να αναρωτηθούμε για το κενό.

ισως αυτό δημιουργείται όταν φθάσουμε εδώ,

(κ αν αυτό είναι συνείδηση),

δέν είμαστε πρόθυμοι να το εξαλείψουμε,

διότι γνωρίζουμε πως ειναι αδύνατο.

δεν υπάχει τρόπος πιά να σου δείξω τον ήλιο ,

και αυτό,

όχι επειδή δεν υπάρχει το τοπίο,

αλλά ματαιώθηκε η σκηνή.

ε και

Ο ευτελισμός των ημερών μας δεν είναι κάτι που τοποθετείται πέραν της Ιστορίας, κι όμως η "ανυπαρξία" μας κατόρθωσε να τον φυσικοποιήσει σε βαθμό που καν δεν αναρωτιόμαστε για την ύπαρξη του ως προβληματική.
Η εικόνα έχει τιμή και την πληρώνουμε καθημερινά.Πια ασύνειδα,καθώς περνώντας απ'τον δρόμο η θέαση της κατάντιας ως αντικείμενο δεν κοστίζει τίποτα γιατί η αξία της εκμηδενίστηκε αφού δεν είναι παραγωγική ούτε και καταναλώσιμη.

Οι σχέσεις μεταξύ μας, που ψάχνουμε που και που σε κανα στενάκι του δρόμου έχουν εκλείψει παντελώς.Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, είναι προέκταση της καπιταλιστικής κουλτούρας και πρακτικής.

Το θέμα είναι πως όλο αυτό θα έπρεπε να θεωρηθεί ανησυχητικό, υπό την έννοια του να μην ξεχνιέται τόσο συχνά.Αν και αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα.

λα λα λα λα κουφα λα ντο

"οι μερες του σεπτεμβρη που ανατελλουν στα ονειρα μου" με βρισκουν εδω.οπου δεν θα φτασω ποτε.Και οι "μνημες του νερου" ηταν για παντα βυθισμενες μεσα μου,και πως να τις ξεβρασω;
βρισκομαστε καθημερινα ολοι μαζι,και αφηνουμε την τρελα μας πανω στο τραπεζι για να φαμε.κι οταν ξεχασουμε γι ακομη μια φορα τι ζηταμε,φευγουμε βιαστικοι για την δουλεια.
και αληθεια πια τι ζηταμε;ειμαστε χαλασμενοι,γι αυτο ο,τι ονειρευτουμε, να το ζησουμε δεν θα συμβει.και αν κοιταξεις απο το παραθυρο τιποτα δεν θα σε συγκινησει πια.
γιατι η μουσικη επαψε να μας χαιδευει.και εμεις δεν την ξανακοιταξαμε οπως παλια,γιατι αληθεια δεν την βλεπαμε πια.
πουθενα.
λοιπον γιατι να επιθυμουμε την απαθεια των λιγων λεξεων που θα συμβουν καθως θα καθησουμε οπως παλια;και ενω οι ρολοι θα ειναι νεκροι πια,δεν θα ειμαστε ελευθεροι.
θα μιλαμε σε ενα διαλογο οπου δεν υπαρχουμε γιατι θα ειμαστε νεκροι.
ουτε και οι λεξεις που θα ειπωθουν θα υπαρχουν.θα ειναι αποηχοι των παρελθοντικων μας παθων,μνημες βαλσαμωμενες και αλλοκοτα συναισθηματα.
μονο οι θεσεις μας θα ειναι οι ιδιες,ο ενας απεναντι στον αλλο.Η Εικονα, που μονο αυτη πια μπορουμε να ονειρευτουμε και να ζησουμε.γιατι μονο αυτη πια υπαρχει και θα υπαρχει μεχρι το τελος αυτου του εφιαλτη,που δομειται πανω στην ζωη μας και εξασφαλιζει την ηλιθια συνεχεια της φυσης του σκοτωνοντας καθημερινα ο,τι Υπαρχει.Σκουπιδια ενος απανθρωπου κυκλωματος εμετικων εξουσιαστων θα ερθει η ωρα να καταλαβεται ποσο νεκροι ειστε οταν θα αναστηθουμε.

επεξηγηση τωρα

γραφοντας σου,ενα απο τα ασημαντα κειμενα,που δεν θα σταθουν στα ποδια τους.αναριγω μα να κλαψω δεν μπορω.κριμα που δεν φτανουμε στα ακρα..
στα ακρα της πολυθρονας,χωρις τυχη,μονο αναγκη για κατι αλλο.αυτο ειναι το ωραιο.αυτη ειναι η νεοτητα.γερασαμε μικροι αναπαυομαστε στον ολεθρο της πολυθρονας και του καναπε.
καθως ο υπολογιστης γινεται ο χρονος και ο τοπος,ατελειωτες αναταραξεις ζωγραφιζονται στα ματια μας απο ενα κοσμο που βραζει,και μεις απαθεις αισθανομαστε την ανακουφιση και την ακτινοβολια να μας καθηλωνει στο παρελθον των αργων εικονων.
ακομα να σωπασει το ηφαιστειο,οσο περπαταμε νιωθω πως φουντωνει και αραγε γιατι;
γιατι ο συνειρμος ειναι μνημη και η μνημη ειναι λαδι στην φωτια.
για λιγο το χαος στο μεσο του δρομου.
ισως ξαναυπραξει ζωη ισως να βρουμε αλλον γαλαξια.
ακουσα τον ηχο του κινητου σου.αλλα δεν εισαι εσυ.και οταν το εσυ περικλυει πιο πολυ απο ενα,τοτε νερωνει το κρασι μα το μεθυσι πιζει.
και ετσι ολο ξεχνας τον πονο και ας ειναι πιο βαρυς.
"τι να σου πω,τι να σου πω αφου σου τα παν αλλοι σου αφησαν ποδια και ουρα σου πηραν το κεφαλι"

και τι σημασια εχει ο,τι και αν ειπωθει;αφου εσυ εχεις το κλειδι ,ξεκλειδωσε την πορτα και φυγε.
και μην φοβηθεις,
δεν θα ακουσω τι θα πεις,
και τι θα ζησεις.
ο θανατος δεν ηρθε ,ηταν παντα εδω,γι αυτο ο ηλιος που ζωγραφισες με τα ματια σου εκαψε
το τελος



Ετικέτες: Ασχημα κειμενα

Μέλλονμακάρονα

δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν παιζω προ.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν διαβαζω.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν πινω καφε.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν κανω τσιγαρο.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν βλεπω τιβι.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν κλανω.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν κοιμαμαι.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν θλιβομαι.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν σκοτωνουν.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν αυτοκτονω.


για ολα αυτα που θα ερθουν.δεν λυπαμαι...μονο χαιρομαι.




Το Υπουργειο Βλακειας Προειδοποιει:

Η Χαρά Κάνει Καλό.



(βασισμενο στο "μέλλον")



υ.γ. "θελω ξυλα για την σομπα",δεν απευθυνομαι στο δικο σου κειμενο,απλα απο εκει εμπνευστηκα.ευχαριστω.

κανενα ιχνος ανησυχίας...

http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

μπατσος καλος ηδη νεκρος