η υπαρξη ζωης σε εναν πλανητη ειναι οπως η βρομια (μουχλα) πανω στην πετρινη παλια βρυση του χωριου

κατηφοριζοντας στους οριζοντες που διαγραφονται στην πλατη των βουνων, λιγο πιο περα απο την ναουσα.οι κορυφογραμμες μας εδειχναν τον δρομο και ο δρομος γινοταν πιο γλυκος.

φτασαμε.

η πετρα με το ξυλο,

το κρυσταλλινο κρυο και η ζεστασια της φωτιας.

οχι δεν ειναι εκδρομη.ειναι η επιστροφη μας.

τα καλντεριμια και οι καστανιες,

τα δεντρα και τα πουλια μας μιλουσαν με μεγαλο ενθουσιασμο.

παει τοσος καιρος ..

ο εαυτος μου, που ειχα αφησει με τα κλαδια γερμενα στη γη,

ειχε ξεχασει την φυλλωσια του, σαν να μην την εβλεπε πια,

μα οταν ειδωθηκαμε ενιωσα την δροσια της στο προσωπο.

απο το παραθυρο.

εβλεπα την ζωη να ανασαινει και να ζαλιζεται απο την τρελα της ηδονης της

τοσο "αθωα",

τοσο "προστυχα".

τοτε καταλαβα οτι τα δεντρα ηταν πιο ανθρωπινα

και ερωτευονταν με μεγαλυτερο παθος,

χωρις κανονα.

και πως η τεχνη τους δεν υπηρξε

η τεχνη τους δεν υπηρξε

γιατι δεν τους ελλειπε τιποτα

ουτε η αγορα

ουτε η αγορα υπηρξε

γιατι ηταν απο μονα τους σοφα

αυταρεσκα

και εξαρτημενα

το ενα με τ' αλλο

το ενα απ' τ' αλλο

ερωτευμενα

το ενα με τ' αλλο

το ενα απ' τ' αλλο

στην απλοτητα της αλλυλεγγυης

στην πολυπλοκοτητα της "αλλυλεγγυης"

του χαους και της συμβιωσης

ετσι που ολα μαζι ηταν ενα τραγουδι

και ενας πινακας

σκεψεις τυφλες και παθη

ανθρωπινων αδυναμιων

νοσηρα καλλιτεχνιματα

πανεμορφα και επιβλητικα

οπως αυτα που αγαπησαμε

λεμε πως ορισμενοι ειναι νεκροι

κανουμε αναφορα στους νεκρους

καποιοι ειναι νεκροι

η δυστυχια μας πηγαζει οντως, απο το οτι οι νεκροι μας εξουσιαζουν

αλλα η ουσια της βρισκεται στα αντικειμενα θαυμασμου μας

η ουσια της καταπτωσης,

της νοσηροτητας,

του πεσιμισμου,

της απογνωσης μας

βρισκεται

στο "αυτονομο" πια

εργο.

στο κειμενο.το οποιο μετα την γεννα, αυτονομειται απο τον δημιουργο του

και διχοτομειται ξανα σε απειρα μορια.

πως θα μπορουσε αλλιως;

στο ιδιο συμπαν

πως θα μπορουσε αλλιως

να ειναι;

γινομαι τοπιο για να μοιασω στα ματια της.

γινομαι ρυακι

αποτυπωνομαι στο χαρτι

γινομαι μορφη απο τα χερια της

η εμπνευση σου μοιαζει

μα εσυ εισαι πιο ομορφη

ξεκινωντας εναν αλλον δρομο...

Dm Am Cm A#7

Fm Adim A#m

D#7 Fm

A#7 C#7 C7

και ας ειχα φθασει στη αυταρεσκια καθως γυρνουσα σπιτι.
χτυπησα το εισιτηριο και δεν κοιταξα πουθενα παρα μονο
κινηθηκα στο κεντρο του λεωφορειου που ειχα στο νου
μου να παω απο πριν.υστερα διαπιστωσα οτι ηταν πιασμενες
ολες οι θεσεις των ορθιων.και σταθηκα στην αρχη του κυκλου.
στραμενος στο παραθυρο κοιτουσα αφηρημενα, εξω.
για μια στιγμη αντιληφθηκα πως η αφηρημαδα μου ηταν
μια καθηλωση στο συγκεχυμενο συναισθημα της διαδρομης.
οι λακουβες εχουν μεγαλη σημασια.οπως και το φαναρι.δινει
την δυνατοτητα να σταματησεις την διαδρομη και να ερθεις
σε μια αμηχανη κατασταση.

Το γαλα ενωνει τους ανθρωπους;στην περιπτωση μου,
δεν μπορω να πω με σιγουρια.ισως αυξανει τις πιθανοτητες .
και αυτο μονο εφοσον ειναι απο σουπερ μαρκετ.σε περιπτωση
αγορας γαλακτος απο περιπτερο δεν θα υπηρχε καμια πιθανοτητα
να πραγματωθει το ονειρο .

χρειαζομαστε λαθος απαντησεις για την πραγματωση του ερωτος;

σαφως,κατι τετοιο ηταν αναγκαιο στην περιπτωση.

κατεβαινοντας απο το λεωφορειο,ειχα μια σιγουρια πως θα παω
να διαβασω ευρωπαικη ιστορια.Για μια στιγμη βεβαια υπηρξε ενα
διλλημα:πιτσα ή μαγειρευτο;αλλα λυθηκε χωρις πολυ σκεψη αυτη τη φορα.
αυτοματως γυρναω προς την αντιθετη κατευθυνση προοριζομενος για πιτσα.
ετυχε ωστοσο να βρισκεται στο δρομο μου το μαγαζι με τα μαγειρευτα φαγητα
οπου μπηκα.στην εισοδο κινουμουν αργα-αργα κοιτοντας τα φαγητα ενα-ενα.
αποφασισα.φευγοντας με την πληρωμενη μου επιλογη στη σακουλα
κατευθυνθηκα προς το σπιτι.

Να το περιπτερο.Να και η λαθος απαντηση.Να και η λαθος επιλογη;;;

ποιος θα κρινει;εγω ειμαι το θυμα.

ειμαι το ανεστραμενο θυμα.ο ευτυχης νικημενος.ο ζων-νεκρος.

κανοντας παντα την λαθος επιλογη

θα μπορεσεις να δεις αυτο που δεν θα εβλεπες πριν.

θα μπορεσεις ξανα να αισθανθεις την νεοτητα απο τα ακρα της.

χωρις την τολμη,χωρις την προβλεψη.παρα μονο με την ανυποψια

και το ξαφνιασμα.το τρεμουλο και την ελπιδα.

ενα αδειο πιατο μπορει να γεμισει με ερωτα;

μονο με το φαγητο των ερωτευμενων.

οι εραστες γεννιουνται ή γινονται;

συναντιουνται.

και καμια φορα ερωτευονται.

για ποιον λογο να πηγαινε καποιος στο σουπερ μαρκετ για γαλα πια;

για ολους εκτος απο το γαλα.

Σε μια κολαση που κοχλαζει

Σσσσ,μην κανεις θορυβο.

θα σου πω κατι υπερπραγματικο.

ο τοπος βραζει αλλα μην κανεις θορυβο.

την στιγμη αυτη ειμαι σε μια περιοπτη θεση.σε μια περιεργη κατασταση.που δεν μπορω να την εξηγησω.

μπορω να σου δωσω εικονες.

ολα τα παραμυθια βγαινουν αληθινα,καθως και τα τραγουδια.

και τα ονειρα και οι εφιαλτες.ολα τους αποκτουν τεραστιο νοημα και η φυση δεν ειναι η ιδια.φτανει στην τελειοτητα της.

μα πως;ειναι αστειο..

ολα τα τραγουδια αποκτουν νοημα.

ολα τα παραμυθια ξεπερνουνται απο την πραγματικοτητα που θυμιζει εσενα.

και εσυ αμφιβαλω τι εισαι...

τι εισαι;

σε καθε ονειρο,

οσο και αν φανταζομουν την μορφη της,

με οποιον τροπο και αν επερνε υποσταση,

ηταν το ελαχιστο.

αυτη τη στιγμη,νιωθω πιο ζωντανος απο ποτε.ξεπερνοντας το ονειρο

εζησα την ονειρικη πραγματικοτητα.τοσο καιρο ημουν νεκρος.

ο παραδεισος δεν εχει πυλες.

δεν εχει δεντρα.ουτε καρπους.

δεν ειναι προορισμος ουτε τοπος.

Ειναι Δυο Ματια Σε Μια Κολαση Που Κοχλαζει.

και πρωτη φορα, αληθεια ειναι.ολα ειναι αληθεια.

οσο και αν σε φανταζομουν,

με την θυμιση

δεν θα περιμενα ποτε

την τοση σου ομορφια σε μια στιγμη.

-δεν υπαρχουν λεξεις αλλες.το νοημα ολων των λεξεων συμπυκνωθηκε σε μια.

λυπουμαστε.

( αυτη η αναρτηση ειναι η τελευταια (και η μονη;) οσον αφορα την σημαντικοτητα της, με κριτηριο οτι περιγραφει την απολυτη κορυφωση,την απολυτη αληθεια των απολυτων αληθειων την μονη και αναλλοιωτη νεοτητα των αναλλοιωτων νεοτητων.

απο δω και στο εξης, ο,τιδηποτε αναρτηθει θα διαγράφει την πορεια μιας συνεχομενης καμπης εως οτου φτασει στο μηδεν (0) ).