Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

kai panta itahela na pw

dld pws kati egine.
kai simera
ta ziliarika soy matia

akouw tis melwdies soy

xwris logo

etsi

giati kati egine
kai simera
twra
prin poy

itan
kai

twra poy einai


sto party

pou ta espase


me tis mpyres agkalia se ksexasa

giati einai wraia ayta ta party

kai kyriws otan einai xaroymenh h parea mas


ma oi mpires den htan se mpoukalia
alla den exei simasia

einai wraia na akoyw ta ziliarika soy matia

kai na grafw gia to yperoxo tipota


etsi opws ksimerwnei

toso glyka

ligo pio glyka

to tzin tonik poy afisa gia mia mpura



kai ksana apo thn arxh
re minore


mexri na zestathei to nero
tha milaw gia ola



kalinixta

den exei kammia shmasia
poios eisai


den me noiazei poios eisai


ma panw ap ola den me noizei poios eimai

nai se sena milaw

xaxa

den gelaw xaxa

den gelaw
xaxa
xaxa

xaxanizw

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

otan thrinoyme nekra paidia.
o kariolis koitaei thn epixeirisi.
otan thrinoyme nekres zwes.
o kariolis kovei fatses.
otan skotwsoume ton karioli
o hlios tha katourisei panw sthn frikti tou mataiodoksia
kai xwris kan na skeftei
tha tou pei
"ante gamisou palio Karioli"

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

οι δρομοι λιγο πιο περα απο το τιποτα


θα παρω το αμαξι
καποια στιγμη
θα φτασει
στα ορια
η μονιμοτητα
και θα ξεσπασει
η ορμη
στον δρομο
σα χειμαρος
θα ξεπηδησω με ενα τιμονι
να προλαβω αυτο που δεν ξερω- πιο περα..λιγο πιο περα απο αυτο που με περιβαλλει
θα εκραγω
με εναν αποτομο τριγμο
κατηφοριζοντας χωρις φρενα
θα βρω στο βαθος
την αγαπη

λιγο πιο κατω
λιγο πιο κατω




απο την κολαση

θα αγγιξω τον ουρανο

3:45

απελπισια.
1:37

δεν ξερω πια.τι δεν παει καλα;
οχι μονο στα κοινα.οχι σε αυτα.

τα αισθηματα γεμιζουν δακρυα,
μα δεν εκφραζονται στα ματια.

η υπεροχή του μακρινου τοπιου
και η νοσταλγικη διαθεση,
που τεινει στην απογοητευση
λογω της διαβρωσης της πανω μου,
ο διαρκης πολεμος
που δεν σου δινει δυναμη πια απο πουθενα
καθως πολλαπλασιαζονται οι μικρες ηττες
καθηλωνουν την απογνωση στο βλεμμα
και το βλεμμα σε αυτην

1:47

ο αστε'ι'σμος των καταστασεων που μοιραζομαστε
και η απογνωση που νιωθουμε
ολο και πιο εντονα
σιγα σιγα
αργα αργα
ολο και πιο εντονα

με καμμια ελπιδα πια..
το στιγμιαιο "πια" μας κοστιζει μια ζωη

μια ζωη αδεια

οπως την χτιζεις
με την απουσια σου

με την τεραστια σου παρουσια...

μα η απογνωση
δεν σε γνωριζει
οταν με κυριευει
δεν εισαι εδω
ουτε και γω

η απογνωση ειναι εδω
η απογνωση ειναι εδω

η απογνωση γενναει το κενο


γι αυτο και ειναι γελοιο να σου μιλαω
πατωντας πληκτρα

σαν αναπηρος που
εχει τικ
χωρις τακ



kai panta protimw na koitazw thn eikona soy
kai na proseyxomai
kapoia mera o hlios na sou moiasei


h pio omorfh therapia
h pio omorfh therapia



2:05

nithw na xanw thn isorropia..
mazi sou
o aeras einai dynatos
kai o erwtas
αλλοπροσαλλος

nithw na xanw thn isorropia

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

η υπαρξη ζωης σε εναν πλανητη ειναι οπως η βρομια (μουχλα) πανω στην πετρινη παλια βρυση του χωριου

κατηφοριζοντας στους οριζοντες που διαγραφονται στην πλατη των βουνων, λιγο πιο περα απο την ναουσα.οι κορυφογραμμες μας εδειχναν τον δρομο και ο δρομος γινοταν πιο γλυκος.
φτασαμε.
η πετρα με το ξυλο,
το κρυσταλλινο κρυο και η ζεστασια της φωτιας.
οχι δεν ειναι εκδρομη.ειναι η επιστροφη μας.
τα καλντεριμια και οι καστανιες,
τα δεντρα και τα πουλια μας μιλουσαν με μεγαλο ενθουσιασμο.
παει τοσος καιρος ..
ο εαυτος μου, που ειχα αφησει με τα κλαδια γερμενα στη γη,
ειχε ξεχασει την φυλλωσια του, σαν να μην την εβλεπε πια,
μα οταν ειδωθηκαμε ενιωσα την δροσια της στο προσωπο.

απο το παραθυρο.
εβλεπα την ζωη να ανασαινει και να ζαλιζεται απο την τρελα της ηδονης της
τοσο "αθωα",
τοσο "προστυχα".
τοτε καταλαβα οτι τα δεντρα ηταν πιο ανθρωπινα
και ερωτευονταν με μεγαλυτερο παθος,
χωρις κανονα.
και πως η τεχνη τους δεν υπηρξε
η τεχνη τους δεν υπηρξε
γιατι δεν τους ελλειπε τιποτα

ουτε η αγορα
ουτε η αγορα υπηρξε

γιατι ηταν απο μονα τους σοφα
αυταρεσκα
και εξαρτημενα
το ενα με τ' αλλο
το ενα απ' τ' αλλο
ερωτευμενα
το ενα με τ' αλλο
το ενα απ' τ' αλλο

στην απλοτητα της αλλυλεγγυης
στην πολυπλοκοτητα της "αλλυλεγγυης"
του χαους και της συμβιωσης

ετσι που ολα μαζι ηταν ενα τραγουδι
και ενας πινακας
σκεψεις τυφλες και παθη
ανθρωπινων αδυναμιων
νοσηρα καλλιτεχνιματα
πανεμορφα και επιβλητικα
οπως αυτα που αγαπησαμε



λεμε πως ορισμενοι ειναι νεκροι

κανουμε αναφορα στους νεκρους

καποιοι ειναι νεκροι


η δυστυχια μας πηγαζει οντως, απο το οτι οι νεκροι μας εξουσιαζουν
αλλα η ουσια της βρισκεται στα αντικειμενα θαυμασμου μας

η ουσια της καταπτωσης,
της νοσηροτητας,
του πεσιμισμου,
της απογνωσης μας
βρισκεται
στο "αυτονομο" πια
εργο.
στο κειμενο.το οποιο μετα την γεννα, αυτονομειται απο τον δημιουργο του
και διχοτομειται ξανα σε απειρα μορια.

πως θα μπορουσε αλλιως;
στο ιδιο συμπαν
πως θα μπορουσε αλλιως
να ειναι;







Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

γινομαι τοπιο για να μοιασω στα ματια της.

γινομαι ρυακι

αποτυπωνομαι στο χαρτι

γινομαι μορφη απο τα χερια της


η εμπνευση σου μοιαζει

μα εσυ εισαι πιο ομορφη


ξεκινωντας εναν αλλον δρομο...

Dm Am Cm A#7
Fm Adim A#m
D#7 Fm
A#7 C#7 C7

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

και ας ειχα φθασει στη αυταρεσκια καθως γυρνουσα σπιτι.
χτυπησα το εισιτηριο και δεν κοιταξα πουθενα παρα μονο
κινηθηκα στο κεντρο του λεωφορειου που ειχα στο νου
μου να παω απο πριν.υστερα διαπιστωσα οτι ηταν πιασμενες
ολες οι θεσεις των ορθιων.και σταθηκα στην αρχη του κυκλου.
στραμενος στο παραθυρο κοιτουσα αφηρημενα, εξω.
για μια στιγμη αντιληφθηκα πως η αφηρημαδα μου ηταν
μια καθηλωση στο συγκεχυμενο συναισθημα της διαδρομης.
οι λακουβες εχουν μεγαλη σημασια.οπως και το φαναρι.δινει
την δυνατοτητα να σταματησεις την διαδρομη και να ερθεις
σε μια αμηχανη κατασταση.
Το γαλα ενωνει τους ανθρωπους;στην περιπτωση μου,
δεν μπορω να πω με σιγουρια.ισως αυξανει τις πιθανοτητες .
και αυτο μονο εφοσον ειναι απο σουπερ μαρκετ.σε περιπτωση
αγορας γαλακτος απο περιπτερο δεν θα υπηρχε καμια πιθανοτητα
να πραγματωθει το ονειρο .
χρειαζομαστε λαθος απαντησεις για την πραγματωση του ερωτος;
σαφως,κατι τετοιο ηταν αναγκαιο στην περιπτωση.
κατεβαινοντας απο το λεωφορειο,ειχα μια σιγουρια πως θα παω
να διαβασω ευρωπαικη ιστορια.Για μια στιγμη βεβαια υπηρξε ενα
διλλημα:πιτσα ή μαγειρευτο;αλλα λυθηκε χωρις πολυ σκεψη αυτη τη φορα.
αυτοματως γυρναω προς την αντιθετη κατευθυνση προοριζομενος για πιτσα.
ετυχε ωστοσο να βρισκεται στο δρομο μου το μαγαζι με τα μαγειρευτα φαγητα
οπου μπηκα.στην εισοδο κινουμουν αργα-αργα κοιτοντας τα φαγητα ενα-ενα.
αποφασισα.φευγοντας με την πληρωμενη μου επιλογη στη σακουλα
κατευθυνθηκα προς το σπιτι.
Να το περιπτερο.Να και η λαθος απαντηση.Να και η λαθος επιλογη;;;
ποιος θα κρινει;εγω ειμαι το θυμα.

ειμαι το ανεστραμενο θυμα.ο ευτυχης νικημενος.ο ζων-νεκρος.


κανοντας παντα την λαθος επιλογη
θα μπορεσεις να δεις αυτο που δεν θα εβλεπες πριν.
θα μπορεσεις ξανα να αισθανθεις την νεοτητα απο τα ακρα της.
χωρις την τολμη,χωρις την προβλεψη.παρα μονο με την ανυποψια
και το ξαφνιασμα.το τρεμουλο και την ελπιδα.

ενα αδειο πιατο μπορει να γεμισει με ερωτα;

μονο με το φαγητο των ερωτευμενων.




οι εραστες γεννιουνται ή γινονται;

συναντιουνται.

και καμια φορα ερωτευονται.



για ποιον λογο να πηγαινε καποιος στο σουπερ μαρκετ για γαλα πια;

για ολους εκτος απο το γαλα.



Σε μια κολαση που κοχλαζει

Σσσσ,μην κανεις θορυβο.


θα σου πω κατι υπερπραγματικο.
ο τοπος βραζει αλλα μην κανεις θορυβο.
την στιγμη αυτη ειμαι σε μια περιοπτη θεση.σε μια περιεργη κατασταση.που δεν μπορω να την εξηγησω.
μπορω να σου δωσω εικονες.




ο παραδεισος δεν εχει πυλες.
δεν εχει δεντρα.ουτε καρπους.
δεν ειναι προορισμος ουτε τοπος.

Ειναι Δυο Ματια Σε Μια Κολαση Που Κοχλαζει.




Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

καθως ακουω την μουσικη.
καθως δισταζω.

εικονες παντου.
εκει οπου δεν μπορω παρα να ειμαι.επιμονα κρατιεμε απο τον αερα σου.
φωτογραφια.οπως εκεινη που σου επεστρεψα.γιατι ηξερα οτι δεν μου ανηκει.
και ολες αυτες που δεν βγηκαν ποτε.ολο το φιλμ των ιστοριων σου
μπλεκεται στην μουσικη που με καθηλωνει στην καρεκλα.
τοσες φωτογραφιες. και ας ηταν μονο δυο.και ας στις επεστρεψα.
τοσες φωτογραφιες που κραταω σφιχτα.που να χωρεσουν;
και η φωτια δεν θα κανει το καθηκον της.
η φωτια ειναι το μηνυμα.

προσπαθωντας να επικεντρωθω στην σελιδα 175 φοβαμαι οτι οπου και αν αφεθω
καταληγω στην φωτια.

νοσταλγικα ανασταινω την μελωδια που χαραχτηκε βαθια
στα ομορφα βλεμματα
των νωχελικων στιγμων,
καθως κοιταζομασταν γεννιοταν η αγαπη των συνοδοιπορων.
το ψυθιρισμα των αναλαφρων στιγμων,
ο χορος γυρω μεσα μας,
το "ταγκο του ερωτα"

ισως χορευαμε στο τελος της μερας.
βλεποντας την ομορφη μουσικη να ξεπηδαει απο το παραθυρο μας
για να βρει τον ηλιο
ξανα,
οπως
παλια.
που ελαμπε

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

στις εγκοπές
στους απίθμενους ήλιους

το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νού ήταν το ξεχείλισμα του μελιού
το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νού ήταν το μέλι

και ύστερα
αναρριγώ όπως παλιά
μπροστά στην ζέστη των ματιών
μεσα στο καταγάλανο φώς των πλανητών.

και όλα ξαναγίνονται

σαν να έπεσε ένας κομήτης
και ξαναδημιουργήθηκε ζωή

αν πάντα αγαπούσα την ελπίδα
τώρα πια αρχίζω και την ερωτεύομαι




Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

τίποτα δεν ξέρεις.


μόνο,
μόνο όταν ξανασυστηθείς,
όταν ξανασυστηθείς.
με τον τριγμό εκείνο
με τον θαυμασμό και τον ενθουσιασμό
την αμηχανία και την Ελπίδα
τότε μόνο
τότε,
μόνο τότε θα μπορέσεις να θυμηθείς
το καθετί

θα μπορέσεις
μόνο τότε, θα μπορέσεις
να ζήσεις
τον έρωτα
στο καθετί..

έτσι
έτσι
έτσι με αυτόν τον τρόπο
αποπέμποντας την ανία από το δέρμα σου
εκείνη
εκείνη
εκείνη την στιγμή
που αρχίζει και πάλλεται η ζωή
εκτινάσσοντας την νοθρώτητα και την αργή αδιαφορία
στο κενό
εκεί
εκεί
εκεί
στο νέο σύμπαν
το συναίσθημα ξαναβρίσκει τον εαυτό σου
και το όνειρο του Χατζιδάκι
ανακαλύπτει ξανά (;) την νεότητα του
στο μηδέν
και
το άπειρο

στο χαμόγελο
και το τρέμουλο

στο έκο
και το κόρους

στο βιολί
και το σαξόφωνο

στην νέα ανάσα
στην κάθε νέα ανάσα
στην κάθε νέα μας ανάσα



-Δεσποινίς μου
Ας ξανασυστηθούμε.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Σσσ, μην τους ξυπνησουμε...

Καταρχας, ο,τι ειπωθει στην συνεχεια θεωρειται κατα κυριο λογο ασημαντο και ανουσιο.



1)Χαρουμενη επιστημη.
το ωραιο προκυπτει απο την αναγκη.και θελει <κοπο> για να χαρακτηριστει ως τετοιο,οχι απο την πλευρα του δημιουργου του αλλα απο την πλευρα του κριτη,της κριτικης προοπτικης που θα ερμηνευσει το αντικειμενο ως ωραιο.διοτι ο αναλυτης θα περεπει να θεμελιωσει ενα θεωρητικο πλαισιο ωστε να προσεγγισει και να προσδιορισει την εννοια του ωραιου και τα χαρακτηριστηκα του.η αυθεντικοτητα του εργου,προυποθετει την αποφυγη της συγχυσης του δημιουργου με τον κριτη.χωρις να σημαινει πως ο ιδιος ο δημιουργος δεν εχει βρεθει στην θεση του κριτη-αναλυτη.
το κομβικο σημειο ειναι η αναγκη, την στιγμη της δημιουργιας.Ωστοσο με την παραπανω λογικη δεν μπορουμε να ερμηνευσουμε ή να υποστηριξουμε με ακριβεια τους ρολους και την μεταξυ τους σχεση.Διοτι παραπεμπει σε εναν αυστηρο διαχωρισμο των δυο ρολων, σαν να λειτουργουν ως μηχανηματα με συγκεκριμενες λειτουργιες,αγνοωντας ετσι την πολυπλοκοτητα τοσο των μεταξυ τους σχεσεων οσο και του εγω.
Ο δημιουργος θα μπορουσε να ειναι ο αποδεκτης του εργου του την ιδια στιγμη που το δημιουργει.και οχι παθητικος αλλα ενεργος αποδεκτης, γεματος ορεξη να εξερευνησει και να αφουγκραστει κατι αγνωστο προς αυτον.
Ο πονος της γεννας, ειναι το αγνωστο, η ζωηροτητα και το εν μερη απροσμενο γεγονος.το εγω εκπλησει τον εαυτο του.μαλλον,το εγω εκπλησει τους εαυτους του.ο πολεμος μεσα γεννα το "Αλλο ιδιο" και την κατασταση αυτη ακολουθει η "ειρηνικη περιοδος" (ανακουφιση,φιλοδοξια).
η αρχη τεινει να ειναι κατι διασκεδαστικο, εως και λυτρωτικο.στην συνεχεια το εργο,τοσο εκεινο που αποκολλαται απο τον δημιουργο,οσο και αυτο που μενει προσκολλημενο πανω του, μπορει να δημιουργησουν τασεις αρνησης ή αυτοκαταστροφης.




Οι μεγαλοι αναλυτες-αισιοδοξοι επιστημονες


βιβλια σκαι *διαβαστε γιατι κανει καλο*




2)oi kaloi kai ithikoi dynastes

μια κριτικη σε μια πολιτικη θεση ριζοσπαστικη ,θα ηταν προτιμοτερο να μην εχει ηθικη χροια.για παραδειγμα μια κριτικη χανει την ισχυ της οταν αντιστρατευεται την ηθικοτητα,επικαλουμενη ηθικα επιχειρηματα...

Ο Μαρξ, ηθελε να "αλλαξει τον κοσμο" .
Ο χατζιδακις τον διεψευσε.



κακη κριτικη (εν μερη)
α)δεν ειναι δυναστευτικο να θες να αλλαξεις τον κοσμο;προσαρμοζοντας βιαια ή μη την δομη του στο οραμα σου.Μια πιστη που γινεται δογμα,μετατρεπει το οραμα σου σε αναγκαιοτητα (στην λογοτεχνια), τρελα και ωμη βια...επιβαλλεις κατ'αυτον τον τροπο το Κοινο Καλο σφαγιαζοντας την οποια αντιδραση σε αυτο (φασισμος)...και αν αυτο ειναι κοινο καλο γιατι να υπαρχει αντιδραση;

β)δεν ειμαστε σε καποια προ-κοινωνικη κατασταση ωστε να δημιουργησουμε μια κοινη βαση,και ουτε θα μπορουσε να υπαρξει κατι τετοιο.αρα μια σοβαρη πολιτικη θεση γιατι να επικαλειται ηθικα προσχηματα και ανεμικες ιδεες που πηγαζουν απο ηθικολογικες και θεολογικες προοπτικες;
μηπως επειδη τις πιστευει;



Κριτικη
το κοινο καλο πεθανε,οπως και ο θεος.
αυτη η αφελεις αισιοδοξια που τεινει στην κενοτητα των προτασεων της, οδηγησε και οδηγει σε φανατισμο και δογματισμο τα "αισιοδοξα παθη".Αυτου του ειδους η θεολογια βρισκει τον πιστο της, να μην εχει σαφη αντιληψη των πραγματων και της φυσικης τους αναγκαιοτητας.Αυταπατωμενοι (απο τον παλιο εθισμο?) των θεολογικων καταλοιπων του χριστιανισμου, θεοποιουν την ανθρωπινη φυση και εξιδανικευοντας τη, δημιουργουν τον ηθικο ανθρωπο, τον καλο και ταπεινο συντροφο.
Η καταγωγη των αισιοδοξων τασεων τοποθετειται στον διαφωτισμο.Οπου ο ανθρωπος νιωθει να μεταβαινει απο το σκοταδι στο φως, να αγγιζει τον θεο.Κατ'αυτον τον τροπο τυφλωνεται και τρελενεται στο τελος.Φτανοντας σε μια κατασταση ερωτα και μεθης στο φως, ειτε πεθαινει "ηρωας¨ μεσα στο μεγαλειο που εχτισε-επινοησε ο ιδιος, ειτε φοβισμενος και κατατρεγμενος απο τις σκιες των αυταπατων του που αρχιζει να διακρινει.
αυτη ειναι η τραγικοτητα που δεν μπορει να αποβαλλει απο πανω του ο "δυστυχησμενος" (για Μας) ανθρωπος.ο καθε ανθρωπος.

μια ζωη καλυτερη λοιπον ειναι μια ζωη αδιαπραγματευτη.διοτι δεν μπορεις να διαπραγματευτεις με τις επιθυμιες σου και τα παθη σου,οχι μονο επειδη ειναι κατι ανεφικτο εκ των πραγματων, αλλα επειδη κανοντας κατι τετοιο θα τελειωνε και η ζωη.
η πολιτικη ειναι η ενορμηση της ζωης, και η "φυση" επιβιωνει βαση αυτης.

τα αισιοδοξα κειμενα ποτε δεν θα επιβεβαιωθουν παρα μονο με αιμα, διοτι αναζητουν την διαπραγματευση και την λυση,
δυο πραγματα που παιρνουν υποσταση μονο απο τα αντιθετα τους.








τραγουδια



"Τα κύματα της θάλασσας μου το 'πανε
αυτή η νύχτα μένει
για αύριο ποιος ξέρει.

Έλα πουλί μου να πάμε στην Πέραμο
στην Αρζεντίνα να βρεθούμε
φωτιές να δουν τα πέλαγα
πω, πω, χαρές τ' αστέρια.

Κι ο ζων-νεκρός της μνήμης μας
μια πτήση στον αιθέρα
στο χάος και στο όνειρο
απελπισιά χορτάτος"




"Γύρω από τούτο το ακούραστο τραπέζι,
που το φαΐ και το πιοτό μας κουβαλά,
τη μέρα κλείσαμε, αδυσώπητη μέρα,
με τα διλήμματά της και τις αναποδιές.
Α, βλέφαρα μολυβένια
και μάτια θολά!

Γεια σας πότες της στρογγυλής τραπέζης,
που τα σαρκία σας η μέθη κυβερνά.
Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε,
τον ψίθυρο των άστρων έπιασε η γκλάβα μου.
Α, αρμονία και χάος!
Πάλι στα ίδια γυρνώ..."





o,ti eipwtheike itan olh h zwh soy

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

απλότητα "των ονείρων μας θεά"

το μειονέκτημα των μπλόγκζ -όπως και άλλων μέσων ή τόπων που επιδιώκουν την τεχνη (με οποιονδήποτε τροπο)- είναι η δυνατότητα που σου παρέχουν να πάρεις στα σοβαρά
τον εαυτό σου.
είτε σοβαρολογείς είτε όχι.
πιο κοντά στην θέση αυτή, βρίσκονται τα μπλόγκzz του "πνεύματος".απο μόνος του ο χαρακτηρισμός τείνει στην αστειότητα.η "ανατροπή της σκέψης" ή η"σκέψη της ανατροπής", κινείται λοιπόν σε μια σταθερή γράμμη εξελισσόμενης μονιμότητας.δλδ στον συνεχή αυτοσχεδιασμό πάνω στο "άλλο" και το "ωραίο", δημιουργόντας κατ' αυτόν τον τρόπο το μυστήριο και το διαφορετικό, πάνω στην βάση που όντας βαθιά πολιτική , μένει άθικτη στην ουσία της.
Η βάση που δομείται ο καθε αυτοσχεδιασμός,ειναι η απλότητα.
κατακρίνοντας το πανηγυρι,το μυστήριο, το θέαμα και τον κλοουν,
δεν μπορεις να ξεφυγεις απο την δίνη τους, με αποτέλεσμα να γράφεις το δικό σου παραμύθι απο το ζουμί τους.

γι' αυτό είσαι ενα προιόν ψευτοκουλτούρας (διότι δεν υπάρχουν προιόντα κουλτούρας αληθινής),
προιόν μόδας,απόρριμα ενός στυλιστικού εμετού.
εξυμνείς την απλότητα γιατι δεν μπορείς να της μοιάσεις...
και το κάνεις με τον καλύτερο τρόπο,με τον πιο καταστροφικό για εκείνη...ξέροντας πως ήδη έχεις χάσει,παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου και όντας πεπεισμένος για το αντίθετο συνεχίζεις στο μεγαλοπρεπές σου μπλόγκ Ωωωωω!!...Αποκτάς,κατακτάς,διψάς την ταυτότητα και την καθαρή πολιτική ΑΡΧΗ.αναρχία και ρομαντισμός, απλότητα και αντικομφορμισμός.Αστραφτερό στύλ στην προφορά και τον λόγο.αναφορές στην τέχνη-φόρεμα,που έτσι ωραία την φοράμε στα μπλόγκ μας.ρητά και απόρρητα στους τοίχους,σοφοί με πίπα και στύλ κουλτουρέ,όπως θέλουμε να μοιάσουμε.ετσι ακριβώς οπως γράφουμε,έτσι ακριβώς θέλουμε να είμαστε,όπως είναι το μπλόγκ μας,να γίνουμε το μλπόγκ μας,αυτό θελουμε.και να καπνίζουμε πίπα,να αναμασάμε ρητά και ιδέες,να είμαστε περιθωριακοί και αντεργκράουντ (κατ'επιφαση) και να μιλάμε για την απλότητα...ναί! ετσι να γίνουμε! κάθε μέρα και περισσότερο...κάθε μέρα και περισσότερο σοφοί

κάθε μέρα και περισσότερο μυστήριοι
κάθε μέρα και περισσότερο διανοούμενοι
κάθε μέρα και περισσότερο στύλ
κάθε μέρα και περισσότερο μακιγιάζ
κάθε μέρα και περισσότερο "απλοί"
κάθε μέρα και περισσότερο χαζοί


Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Ο ήλιος, το παγκάκι και η έλλειψή τους

τριγυρνάμε στα μπάρ,τις ανείπωτες ώρες, χωρίς μέτρο εκτινασσόμαστε στις ριπές των εκστατικών μας παθών. Καθώς η Ιστορία περνά απο το ουίσκι και το κρασί μας,
ξερνάμε την ταξική μας συνείδηση και γινόμαστε τρελοί.

Απο τις μεγαλύτερες αδυναμίες που εχω συναντήσει στους ανθρωπους ειναι η άρνηση της ταύτισης τους με τα ζώα.η αυταπάτη της ανωτερώτητας και της ευγένειας,η μετρίαση των παθών με κατι αλλο (απο αυτά).
Γι αυτό συνήθως συναντάμε νεκρούς στον δρόμο ή στο δωμάτιο.
(ίσως να φταίνε οι ταινίες του χόλιγουντ - τρόμου)

αφιλόξενοι πλανήτες γίναν οι μνήμες μας, και το βλέμμα ειναι στραμένο στο έδαφος, ίσως για να μας θυμίζει to πού τεθήκαμε εκ των πραγμάτων, ή απλα για να ορίσει την υπαρξή μας με άυτον τον τροπο, αφήνοντας τον λεπτό υπαινηγμό (της) πως μας κοιταζει στα μάτια.

δεν γνωρίζω αν είναι επικίνδυνος ο πληθυντικός αυτή τη στιγμή,
πάντως εμείς σταθήκαμε αμήχανοι χώρις λέξεις, με το χαμένο βλεμμα,γνέφοντας αθόρυβα το αδιάφορο "γειά"//////


ύστερα απο λίγο κατηφορίζοντας,
βυθιζόμενοι στην επίγνωση ή καλύτερα στην αναγνώριση ή και την δημιουργια της παρελθοντικής εικόνας, αναζητήσαμε τον έρωτα στο κενό που μας περιέβαλλε με μια εχθρική διάθεση.

είχαμε καιρό να αναρωτηθούμε για το κενό.
ισως αυτό δημιουργείται όταν φθάσουμε εδώ,
(κ αν αυτό είναι συνείδηση),
δέν είμαστε πρόθυμοι να το εξαλείψουμε,
διότι γνωρίζουμε πως ειναι αδύνατο.



δεν υπάχει τρόπος πιά να σου δείξω τον ήλιο ,
και αυτό,
όχι επειδή δεν υπάρχει το τοπίο,
αλλά ματαιώθηκε η σκηνή.




Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

ε και

Ο ευτελισμός των ημερών μας δεν είναι κάτι που τοποθετείται πέραν της Ιστορίας, κι όμως η "ανυπαρξία" μας κατόρθωσε να τον φυσικοποιήσει σε βαθμό που καν δεν αναρωτιόμαστε για την ύπαρξη του ως προβληματική.
Η εικόνα έχει τιμή και την πληρώνουμε καθημερινά.Πια ασύνειδα,καθώς περνώντας απ'τον δρόμο η θέαση της κατάντιας ως αντικείμενο δεν κοστίζει τίποτα γιατί η αξία της εκμηδενίστηκε αφού δεν είναι παραγωγική ούτε και καταναλώσιμη.

Οι σχέσεις μεταξύ μας, που ψάχνουμε που και που σε κανα στενάκι του δρόμου έχουν εκλείψει παντελώς.Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, είναι προέκταση της καπιταλιστικής κουλτούρας και πρακτικής.

Το θέμα είναι πως όλο αυτό θα έπρεπε να θεωρηθεί ανησυχητικό, υπό την έννοια του να μην ξεχνιέται τόσο συχνά.Αν και αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

λα λα λα λα κουφα λα ντο

"οι μερες του σεπτεμβρη που ανατελλουν στα ονειρα μου" με βρισκουν εδω.οπου δεν θα φτασω ποτε.Και οι "μνημες του νερου" ηταν για παντα βυθισμενες μεσα μου,και πως να τις ξεβρασω;
βρισκομαστε καθημερινα ολοι μαζι,και αφηνουμε την τρελα μας πανω στο τραπεζι για να φαμε.κι οταν ξεχασουμε γι ακομη μια φορα τι ζηταμε,φευγουμε βιαστικοι για την δουλεια.
και αληθεια πια τι ζηταμε;ειμαστε χαλασμενοι,γι αυτο ο,τι ονειρευτουμε, να το ζησουμε δεν θα συμβει.και αν κοιταξεις απο το παραθυρο τιποτα δεν θα σε συγκινησει πια.
γιατι η μουσικη επαψε να μας χαιδευει.και εμεις δεν την ξανακοιταξαμε οπως παλια,γιατι αληθεια δεν την βλεπαμε πια.
πουθενα.
λοιπον γιατι να επιθυμουμε την απαθεια των λιγων λεξεων που θα συμβουν καθως θα καθησουμε οπως παλια;και ενω οι ρολοι θα ειναι νεκροι πια,δεν θα ειμαστε ελευθεροι.
θα μιλαμε σε ενα διαλογο οπου δεν υπαρχουμε γιατι θα ειμαστε νεκροι.
ουτε και οι λεξεις που θα ειπωθουν θα υπαρχουν.θα ειναι αποηχοι των παρελθοντικων μας παθων,μνημες βαλσαμωμενες και αλλοκοτα συναισθηματα.
μονο οι θεσεις μας θα ειναι οι ιδιες,ο ενας απεναντι στον αλλο.Η Εικονα, που μονο αυτη πια μπορουμε να ονειρευτουμε και να ζησουμε.γιατι μονο αυτη πια υπαρχει και θα υπαρχει μεχρι το τελος αυτου του εφιαλτη,που δομειται πανω στην ζωη μας και εξασφαλιζει την ηλιθια συνεχεια της φυσης του σκοτωνοντας καθημερινα ο,τι Υπαρχει.Σκουπιδια ενος απανθρωπου κυκλωματος εμετικων εξουσιαστων θα ερθει η ωρα να καταλαβεται ποσο νεκροι ειστε οταν θα αναστηθουμε.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

επεξηγηση τωρα

γραφοντας σου,ενα απο τα ασημαντα κειμενα,που δεν θα σταθουν στα ποδια τους.αναριγω μα να κλαψω δεν μπορω.κριμα που δεν φτανουμε στα ακρα..
στα ακρα της πολυθρονας,χωρις τυχη,μονο αναγκη για κατι αλλο.αυτο ειναι το ωραιο.αυτη ειναι η νεοτητα.γερασαμε μικροι αναπαυομαστε στον ολεθρο της πολυθρονας και του καναπε.
καθως ο υπολογιστης γινεται ο χρονος και ο τοπος,ατελειωτες αναταραξεις ζωγραφιζονται στα ματια μας απο ενα κοσμο που βραζει,και μεις απαθεις αισθανομαστε την ανακουφιση και την ακτινοβολια να μας καθηλωνει στο παρελθον των αργων εικονων.
ακομα να σωπασει το ηφαιστειο,οσο περπαταμε νιωθω πως φουντωνει και αραγε γιατι;
γιατι ο συνειρμος ειναι μνημη και η μνημη ειναι λαδι στην φωτια.
για λιγο το χαος στο μεσο του δρομου.
ισως ξαναυπραξει ζωη ισως να βρουμε αλλον γαλαξια.
ακουσα τον ηχο του κινητου σου.αλλα δεν εισαι εσυ.και οταν το εσυ περικλυει πιο πολυ απο ενα,τοτε νερωνει το κρασι μα το μεθυσι πιζει.
και ετσι ολο ξεχνας τον πονο και ας ειναι πιο βαρυς.
"τι να σου πω,τι να σου πω αφου σου τα παν αλλοι σου αφησαν ποδια και ουρα σου πηραν το κεφαλι"

και τι σημασια εχει ο,τι και αν ειπωθει;αφου εσυ εχεις το κλειδι ,ξεκλειδωσε την πορτα και φυγε.
και μην φοβηθεις,
δεν θα ακουσω τι θα πεις,
και τι θα ζησεις.
ο θανατος δεν ηρθε ,ηταν παντα εδω,γι αυτο ο ηλιος που ζωγραφισες με τα ματια σου εκαψε
το τελος



Ετικέτες: Ασχημα κειμενα

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Μέλλονμακάρονα

δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν παιζω προ.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν διαβαζω.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν πινω καφε.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν κανω τσιγαρο.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν βλεπω τιβι.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν κλανω.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν κοιμαμαι.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν θλιβομαι.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν σκοτωνουν.
δεν λυπαμαι μονο χαιρομαι οταν αυτοκτονω.


για ολα αυτα που θα ερθουν.δεν λυπαμαι...μονο χαιρομαι.




Το Υπουργειο Βλακειας Προειδοποιει:

Η Χαρά Κάνει Καλό.



(βασισμενο στο "μέλλον")



υ.γ. "θελω ξυλα για την σομπα",δεν απευθυνομαι στο δικο σου κειμενο,απλα απο εκει εμπνευστηκα.ευχαριστω.

κανενα ιχνος ανησυχίας...