περασαμε καλα λοιπον

υπαρχει τροπος να μην το μαθεις.

και η εξεταση ειναι παντα δυσκολο πραγμα.
οταν απο πριν
φτυνεις αιμα.

υπαρχει τροπος να μην το μαθεις.
ποτε.


φθανοντας στην επιγνωση,
βυθιζεσαι στην απογνωση.


αναχωροντας γεματοι ζωη
αφηνουμε τον θανατο στις πλατες τους.


γελασες την τελευταια φορα

που φοβηθηκα.

φοβηθηκα την απωλεια.

αν και προηγουμενως,
ζωηρα ειχα αναρωτηθει
που βρισκομαι.

η απαντηση ηταν η ιδια.

αποδομισμος σε αριθμους

13
5
1
7
21

οταν ερθεις

περιμενοντας

μετραω

τα σχηματα

που με οριζουν.

οπως αυτα νομιζουν.

χειροποδαρα

με εχουνε κρεμασμενο

αλλα με την συνυηθεια και αυτο

γινεται ευχαριστο.


μα οταν σε ανταμωσω

μην δωσεις σημασια

στα κουρασμενα μελη μου

και την παραλυσια.


μοναχα λιγο στασου

και υστερα χαμογελα

να αφουγκραστω το ονειρο

την πιο ομορφη μερα

πιο λιγο
απο παντα
σε ειδα να κοιταζεις
με ολη σου την ομορφια.

και ειχες το φως
για φορεμα σου.

πιο λιγο
απο παντα.

"ο αερας οξυς.το βλεμμα της ξεθωριασμενο"

"δεν εχουνε τα λογια σημασια,
τα γραφουμε στο τζαμι αν θολωσει,
κι αν κατι απ'ολα αυτα εχει αξια,
ειναι οι στιγμες που ιδια εχουμε νιωσει"

Μια ανασα.
το απογευμα στην πολη,τα αμαξια ανησυχα
μπλεκονταν στην ηρεμια της βολτας μας.

οπως ο αερας που μας βρηκε για τελευταια φορα μαζι.
και νιωσαμε το ιδιο ριγος.
σαν να ημασταν ενας.

ενας ξενος.
κατηφοριζοντας προς το διαμερισμα του
δυστροπος,
αναθεματιζοντας τον κρυο καιρο που
συναντησε απροσμενα
στο τελος της απογευματινης του βολτας.


αφαιρεθηκα στην βροχη,την θυμηση,
τον αερα που ξεθωριασε το προσωπο σου.
οπως τοτε.
εξαφανιστηκες
χωρις καν να κουνησω το κεφαλι.
μοναχα μια κλεφτη ματια,
διασχιζοντας το τελος του διαδρομου,
περνουσες την πορτα με αναφιλητα.

ετσι αφουγκραστηκα την απουσια σου.

οπως και τοτε.

ο αερας ηταν οξυς.

και ας μην ησουν εσυ.

οπως και τοτε.

εσυ ησουν.

Η πιο ωραια συναυλια

Μεσα σε εκτονωτηρια,ξεβραζουμε την μολυνση
απο τον αερα που καταπινουμε.

Μπορντελα,εκκοσμικευμενα,παραλλαγμενα,εξευγενισμενα,
εντεχνα.

Ο Θεος ασελγει, για να σε ανακουφισει.

ο τοπος εδω ειναι φρικαλεος.

τεχνη.ειναι μια τουαλετα.
εδω βρομαει.
οι αναγκες μας η μια μετα την αλλη.
ερχονται χωρις για να.
και μας προπαγανδιζουν.
μυθοποιουν τον εαυτο τους,
και αποπνεουν τον δικο μας.

φθηνα μαγαζια.γυναικες σε αποσυνθεση.
ζωη σε αποσυνθεση.
ειναι η τεχνη.
προβαρουμε καθημερινα την αυτοκαταστροφη σας.
το τελειωμα.
την εκσταση.
με ορους πορνειου.ερχεστε και φευγετε.
με ενα χαμογελο απο την τελευταια συναυλια
που ειχατε την ευκαιρια να δειτε.

χωρις σκεψη για το τελετουργικο.
τις μολυνσεις.
και τις ασθενειες.

εκστομιζετε επιβλητικους επαινους.
ταυτιζοντας την καλλιτεχνικη κλιση
με τους τροπους ζωης που αρμοζουν
στην "μεγαλοπρεπεια" σας.

η σημαντικοτητα φθηνει.
ολο αυτο το ποιημα,αρχιζει και τρελενεται.
η μουσικη κατηφοριζει στο ροζ δωματιο,
και το θεαμα σερνεται
μετατρεποντας την ουσια του
σε στεγνη αναγκη.


η αυθεντικοτητα στην τεχνη
ειναι αναγκαια,
για να συνειδητοποιησουμε
πως τα γυμνα της στηθη
ειναι πιο φυσικα
και πρωτογονα
απο ο,τιδηποτε αλλο.

Cyxanalysh

Ολες οι καινοτομιες μας ειναι παλιες.
Σκουριασμενες εκπληξεις.
Μηχανησμοι που δεν ξερουμε.δεν αντιληφθηκαμε ποτε..
Γυναικειες μορφρες που συντηρηθηκαν στα ψυγεια των εμμονων μας.
«το μονο που μας διδασκει η ιστορτια,ειναι οτι δεν μας διδασκει τιποτα».

Εψαξα ολες τις γωνιες,
Βρηκα αραχνες,κατασαριδες και βρωμια.
δεν συναντησα πουθενα τον Θεο.
δεν πιστευω στην απουσια Του.
Κανεις δεν εφυγε απο καπου
Χωρις να φτασει πρωτα.
Αλλα Δεν ειναι θεμα χρονου.
Γιατι η αληθεια ειναι πως
δεν περιμενουμε κανεναν.


Οι προοδευτικες μας ανατροπες,ειναι ξεσπασματα δυναστευτικου συντηριτισμου.
μενουμε στους οροφους της ηληθιοτητας.ο ενας πανω απο τον αλλον.ή το αντιθετο.
Και το αντιθετο;
Γιατι το αντιθετο;
Διχασμενοι ρολοι και για τον καθ’ ενα;

Ποιος ειναι μονο ενας;

Οχι το αντιθετο.
Κανεις δεν θα δεχοταν να αυτοαναιρεθει με μια λεξη.

Ολα ειναι διαφορετικα.
Η αντιφαση ειναι μια αυταπατη.

Κανεις δεν θα μπορουσε να αυτοναιρεθει.
Γιατι το ναι δεν αποκλειει το οχι.
Απλα διαφερει απο αυτο.
Το βαρος δινεται στην γλωσσα.
Το βαρος ειναι στην γλωσσα.
Γιατι το σημαινον αντηχει
Απλα διαφορετικα.

Και πραγματι αυτοαναιρουνται ολα.
Ομως κατι τετοιο ειναι αδυνατο.

Κατι τετοιο ειναι αδυνατο,οχι επειδη δεν εγινε ηδη.
Αλλα επειδη εγινε εσφαλμενα.

Ειμαι εδω.
Διχασμενος.
Παντοτε.

το ναι και το οχι που αποτυπωνονται πανω μου
ως μια απαντηση,δεν με καταργουν,
αλλα με χαρακτηριζουν.

Τα κομβικα σημεια,συγχαιονται,διαχωριζονται,διαφερουν.
Αλλα δεν αυτοαναιρουνται.


(αSdjianaδαθγονγ΄σξφδιςεαπμαπ.ςγφπτ/'φαξφμπφηαμγ[α'μα[ξδκ['?.γςιπμνφ;π;΄φ@!φξι!)


Αφουγκρασματα σαλπισματων,βουβοι νοσταλγικοι ηχοι φαλενων.
Ταξιδια στις ακρες των ωκεανων.αφροι, εκστατικα διογκωμενοι.
Προσωπα εξασθενημενα,αερικης υφης.
Εξαυλωμενη βροχη,θυμιση που καταργει την σιωπη.

παραταση.ο ηχος του δρομου.η πισσα ανασαινει.

Αργα, γλιστερη μουσικη,ξαποσταινει στην ωρα μας.

Το δικαιωμα στην ωρα.
Το δικαιωμα στο θρασσος.
Το δικαιωμα το θρασσος.

Ολα ειναι δικα μας,ειπε ο ανθρωπος
Πριν τον αφανισει ο “ιδιοκτητης” του.