inevitable fall

τόσες ιστορίες και εικόνες

διαγράφουν το ίδιο

ο κάδος πάνω στον άλλο κάδο

καιρό είχα να επισκεφθώ το μέρος αυτό

και όλα ήταν διαφορετικά

πέρασα μια ζωή

και ήρθαν στο μυαλό μου τα κύματα

κι αν η ζωή είναι εικόνες

θα θελα να κρατήσω την δική σου

και ξέρω πως δεν γίνεται

ούτε θα έχω την ανάγκη κάποτε για κάτι τέτοιο

αλλά τώρα ξέρω ότι έχω την ανάγκη να κρατήσω την εικόνα σου

χωρίς λόγο

να εξυμνήσω την διάρκεια

να μιλήσω την συνέχεια

θέλω να γείρω στο πλάι σου

και ο χρόνος να μην υπάρξει

για όσες στιγμές θελήσουμε

δεν περιμένω

να εκφράσω την επιθυμία

αυτή τη στιγμή μιλάω

δεν είναι ποίηση η ανάγκη

ποτέ δεν ήταν και πάντα

θέλω τόσο την λύτρωση

που ίσως εσύ και πάντα εσύ

ίσως εσύ και πάντα εσύ

διαγράφοντας λόγια προσδίδω συνοχή

ξέροντας πως δεν θα σου πω την αλήθεια

δεν έχω τον τόπο να σταθώ

για να σε αντικρίσω

ξέρω πως δεν θα σου πω την αλήθεια

διστάζοντας και μη

δεν ξέρω τι θα βρω

και αν το άγνωστο είσαι εσύ

είναι αυτό που φοβάμαι

για λίγα λεπτά η σιωπή κι ύστερα πάλι

μια νέα ανάγκη καθόλου ίδια.

καθόλα ίδια

χωρίς όνομα

με το ίδιο όνομα

στριφογυρνάει

και σιγοψυθιρίζει την ανατολή

κι ίσως την

πραγμάτωση

που όλη κρύβεται

σε σένα

όχι σε σένα

αλλά στην ένωση

όχι στην ένωση αλλά σε σένα

και ύστερα όλα απο την αρχή

όχι απο την αρχή

απο την αν-αρχή

πλευρά του κάτι

όχι του κάτι

του ούτε κάτι

συγνώμη

είμαι αδέξιος που σου μιλάω

απο τόσο μακριά

που ούτε καν εσύ φαίνεται οτι είσαι

Ποια πόλη που δεν πήγα;και δεν έμεινα εκεί για πάντα;

Και ποια στιγμή δεν κατάπια ; και μέσα της βυθίστηκα μονάχα για τόσο,

όσο η αξία της ζωής μου ;

ποια γυναίκα ;

ποια δεν ήταν ;κι αν δεν ήταν;

όλες ήταν .

η γυναίκα που στάλαξε στο βάθος το κορμί της.

και με το χέρι της ζεστό,

χάιδεψε το νωχελικό, αδιάφορο κενό

και η θάλασσα

σαν να ταν η ίδια (pantote)

με το πρώτο βλέμμα σου

στις άκρες των ματιών, η αλμύρα και

τα κύματα στον ορίζοντα

και όλα όσα μπόρεσα να αγαπήσω

και όσα δεν αγάπησα

ήταν όλα εκεί

στο ίδιο σημείο

στο ίδιο

σύμπαν που ανατέλλει

ανάστροφα με άξονα το μηδέν

και το εκστατικό χάος

η ελπίδα, η πτώση

Και αποκρίθηκα χαμογελώντας..."ναι! αυτό να κάνουμε"

αδέξιοι καθώς πάντα

ξεμένουμε στις τελευταίες θέσεις

πίσω από την απογοήτευση, ξεμπλέκουμε την ανία

χωρίς στρατηγική

χωρίς θάρρος

oute thelisi

παρα μόνο αποστροφή

και τα νερά κλίνουν προς την πηγή βλαστημώντας τη,

γεννώντας αναμεταξύ τους (εντός δομής) την αντίφαση .

στον χώρο κ τον χρόνο.

ξεκινά η ταινία.

μια πασχαλίτσα μου ψιθυρίζει στο αυτί

"απενοχοποίησε την ποίηση"

ο ηχος, μοιαζει μεσα μου .

με τα παντα.

καποιος στον δρομο τραγουδαει, καθως αφηνεις πισω σου την τελευταια στιγμη και ελπιδα,

να κοιταξεις κατω.

αποφευγεις τη γη και ετσι κοιτας τον ουρανο.ή απο συνηθεια ειτε, ή.

και αργεις

στον δρομο

που δεν βγαζει

παρα μονο σε σταθμους

ηδονης και θανατου

στο πρωτο ανθισμα

ανασαινεις

καθε φορα

με την ιδια ορμη που πεθαινεις

αυτο-θεραπευτες

ασυναρτητα

συμπαντα

αρμονικα με μονο τους αξονα το χαος

χαμογελουν και ονειρευονται

πανω στο "Αλλο"

στην διαμορφωση

την πλαση και την επαναληψη

αναγεννουν το απειρο

ετσι οπως αναστεναζεις

πριν και αφου

κανεις το τελευταιο τσιγαρο

θα ναι παντα το ιδιο

παντα ο ιδιος

πονος στο στομαχι

πριν και αφου ακουσεις

τα νεα της ημερας

πριν και αφου

αναπνευσεις τα νεα της ημερας

η τρελα θα σχηματοποιει την πολιτικη βουληση

στην ορθη της μορφη

χωρις την αναγκη να μιλησεις

θα πεις τα ιδια λογια απο την αρχη

πριν και αφου

καταπιεις τα νεα της ημερας

θα ρευτεις επιδεικτικα στην ματαιοδοξια των μυρμηγκιων

που χτιζουν φυλακες θεορατες

για τον φοβο που τους προκαλει

η επιβλητικοτητα τους

κοβω μαχαιρι

για να μην γινει συντριβη

στηνω καρτερι

απ το πρωι

ετσι και γω

ετσι και εσυ

καθως και εγω

καθως και εσυ

η Αφηγηση των ιστοριων,

ηρθε η στιγμη, να μας πει το ονομα της.

να φανερωθει.να δουμε το προσωπο της.

Ειναι αυτο που δεν εμεινε.Αυτο που δεν θα μεινει.

η εξιστορηση ειναι η φυση.

οι μνημες δεν θυμιζουν την ζωη,ουτε τον θανατο.

θυμιζουν εμας.

ετσι η φυση εξιστορει.

αυτο που δεν εμεινε.

αυτο που παντα γινεται.

και ηταν πολυ ομορφο το χιονι.

καθως ελαμπε τη νυχτα. θα σου μιλαω παντα για το χιονι.

αλλο ενα τσιγαρο στο τελος του.παντα θα ειναι το ιδιο.

το τελος και η αρχη.

μια ψευδαισθηση

και παντα θα κοιταζω για πρωτη φορα.

χωρις λεξεις θα χαιδευω τα αερικα σου μαλλια .

οπως θυμιζουν τον μονο δρομο,

οπως εξιστορουν

απλοχερα την ομορφια

θα απαλυνουν το ονειρο

η φυση αφηγειται

χωρις να μιλα

και το χιονι ειναι παντα ιδιο.

αδιαφοροντας για το φευγιο

η ομορφια θα μενει παντα εδω

θα ειναι παντα εδω

παντα θα εξιστορουμε αυτο που δεν εμεινε,

καθως και μεις οριστικα θα γινουμε εξιστοριση

παντα θα εξιστορουμαστε απο αυτο που δεν εμεινε