πως μπορώ να ακουμπήσω όλο αυτό το βάρος;

με μια έννοια και πρόταση ορθή.

καθώς αυτό ορίζει τα πάντα, πως να το ορίσω εν τέλει;

κάθομαι σκυφτός σε οθόνη, ανάπηρος και πάλι νέος.

δεν αντιβαίνω.

παρά μόνο ορίζω την πίστη μου στον δρόμο του,

στον μονόλογό του,

ανασαίνω τις ώρες

ακούγοντας μόνο.

τις στριγγλιές

ανάλαφρες

σαν πυρετός

και μέθη αργόσυρτη

φωνές που

μου

αναλογούν

και δεν λεν

να ησυχάσουν

πείσμα μου

και κρίμα

Η απομυθοποίηση της Αναρχίας

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να γείρουμε τα μάτια στα εγχειρίδια είτε τα "πεδία της γνώσης",

ούτε να αναλύσουμε την "οικονομία" της αναρχίας. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε με αριθμούς, δεν είμαστε σε διάθεση να τους διακρίνουμε.

Είμαστε εδώ για να θίξουμε την κατάσταση που βρίσκεται μπρος μας

και εξελίσσεται βάση τυπικών πλέον αρμονιών, κραυγαλέων, με ορμή και χάρη.

Έτοιμων να αποδείξουν ότι η επιβλητικότητα τους αξίζει κοινωνικού σεβασμού, και

αναγνώρισης. Αφήνοντας τον υπαινιγμό - βάση μιας φαντασίωσης - της ηθικής κατά βάση, ανωτερότητας των.

(τα μαθηματικά μέρος α)

Διακρίνουμε την κλίση προς μια << περσοναλιστική αφοσίωση στην ατομική αυτονομία>>,

τα θεμέλια της οποίας στερεώνουν την "λανθάνουσα" αντιμετώπιση του κοινωνικού ως έχει.

Πέρα απο τους λόγους που έχουν ειπωθεί (κριτικός λόγος κατά ατομικισμού) , η παραπάνω θέση μπορεί να στηριχθεί κατ' ουσίαν στη συνέπεια που δημιουργεί η αφοσίωση αυτή.

Οι ταυτίσεις της συνέπειας αυτής , αφορούν λέξεις όπως αυτή της εξιδανίκευσης του Χώρου , δημιουργώντας ένα λανθάνον ηθικοπλαστικό πεδίο και βάση αυτού (το τέρας, Εγώ, ο τεράστιος εαυτός), σειρά "κανόνων" συμπεριφορικών.Κατ΄επέκταση πραγματώνεται η θεμελίωση την "άρνησης" ως τάση, άποψη, "καθωσπρεπισμός" ακόμα,

και εν τέλη το μόρφωμα που αποκαλείται lifestyle-μοδα.

(Η ιστορία - σε ορισμένο βαθμό - ως μήτρα φαντασιακών καταστάσεων,ταυτίσεων)

Με γνώμονα τα παραπάνω, το μάτι αδυνατεί - θα λέγαμε- να εστιάσει (focus) στην "οντολογική υφή" της ιδεολογίας-θεωρητικού μορφώματος, συναφής με την απλότητα - πέρα απο την ιεροποίηση και αυτής της έννοιας - της διαχείρισης (κοινωνικών) καταστάσεων βάση (πολιτικών) αποφάσεων.

Η ξεγύμνωση του τρόπου αυτού (διαχείρισης-απόφασης), απο ηθικο-συμπεριφορικές τακτικές μιας κάποιας μόδας, - είτε μη οριοθετούμενων ταυτίσεων -

και αντ' αυτών, η εστίαση στην οντολογική του "λιτότητα", μας οδηγεί σε μια προοπτική της πολιτικής ιδεολογίας καθόλα αδιάφορη, ωστόσο καλή (Good).

Το φάντασμα της αναρχίας

όταν σταθούμε απέναντί του και

καθώς

δεν φοβηθούμε να το κοιτάξουμε στα πεπλώδη του μάτια,

εκείνο

χωρίς μέτρο

και με περίσσιο στυλ

θα γελάσει δυνατά.

και στον όλεθρο,

στου γέλιου απάνω τη βουή,

με μια κίνηση σαν του χειμάρρου το αδιανόητο ,

είτε σαν κομμάτι των your ten mofo

σε ένα του ξέσπασμα,

σηκώνοντας το πέπλο

με μιας

θα φανεί

επιβλητικά ...

η φύση

ως έχει

(περι) (τ)η(ς) αυταπΑτη(ς) του ανωτέρου("")

νεα αναρτηση.

σαν να ξερεις απο πριν.και το ξερεις.οτι το κειμενο θα εχει τη μορφη που οριοθετει

το προϋπαρχον.

και δεν ειναι εξελιξη,

.σκεψου τον αερα και το βουνο.καπως ετσι

ή τα φυλλα

οπως γερνουν ,καθως...

ΝΑΙ

οι εικονες αυτες! καταλαβαινεις τωρα...

πια δεν βλεπεις πουθενα την εξελιξη

και ισως αφεθεις ξανα

καπου

αλλου

μεχρι να ξανααισθανθεις ανθρωπος

και να πιστεψεις στον εαυτο σου

μεχρι να ξαναπιστεψεις

στην σκεψη

που δεν σε κανει σοφο

βεβαια

η σκεψη που καθε μια της ειναι αλλη

και αυτη αντι αυτης ..καθολα αλλη ))(καθ'αλλη το εξω αυτης))(

η σκεψη

που με σιγουρευει καθημερινα

πως αν δεν υπηρχε εκεινη

θα ημασταν σοφοι

να πλενεις το πιατακι και την κουπα

στη σκοτεινιά

για καποια αποψη αυτο ειναι το λαθος

και μαζι του θα συμφωνουσε το τσιγαρο και η διαδικασια του.

ο καφες του λαικου ποιητη.

πιο πολυ μια τετοια διαδικασια ιντερνετικης εκφρασης

θα εξεφραζε ισως τους εστετ εαυτους μας

και τωρα

που γραφουμε κατω απο ενα ερεθισμα

που εξιστορει τον αυθορμιτισμο

ισως το χρησημοποιουμε εναντιον του,

χαρη της ομορφιας του γραψιματος,

βαση της αυταπατης που κουβαλαμε εν ωρα γραφης

αυτης του αυθορμιτισμου των δαχτυλων.

και αν ειναι ετσι ποιος θα μας το πει;

ποιος μπουκοφσκι θα μας διορθωσει,

θα μας ανεραισει.

οχι, εμεις δεν κανουμε ποιηση

δεν μας αφορα τοσο η επιβλητικοτητα της

γιατι ισως δεν το νιωθουμε

τωρα

.

οταν κοιτας την προταση που εγραψες πριν ενα λεπτο

αποφευγεις την ποιηση

η δομη διαμορφωνεται απο μονη της,δεν μας αφορουσε ποτε

η καθε γραμμη ειναι

ρευμα

συνουσιωση των λεξεων

μια γουλια καφες

και η αφηση της

καποιος θα πει πως το νοημα βρισκεται στη τεχνη κ τη γλωσσα.

καποιος ειπε πως το νοημα βρισκεται στη τεχνη κ τη γλωσσα.

το σβησιμο των λεξεων

καπως ετσι

Delete

inevitable fall

τόσες ιστορίες και εικόνες

διαγράφουν το ίδιο

ο κάδος πάνω στον άλλο κάδο

καιρό είχα να επισκεφθώ το μέρος αυτό

και όλα ήταν διαφορετικά

πέρασα μια ζωή

και ήρθαν στο μυαλό μου τα κύματα

κι αν η ζωή είναι εικόνες

θα θελα να κρατήσω την δική σου

και ξέρω πως δεν γίνεται

ούτε θα έχω την ανάγκη κάποτε για κάτι τέτοιο

αλλά τώρα ξέρω ότι έχω την ανάγκη να κρατήσω την εικόνα σου

χωρίς λόγο

να εξυμνήσω την διάρκεια

να μιλήσω την συνέχεια

θέλω να γείρω στο πλάι σου

και ο χρόνος να μην υπάρξει

για όσες στιγμές θελήσουμε

δεν περιμένω

να εκφράσω την επιθυμία

αυτή τη στιγμή μιλάω

δεν είναι ποίηση η ανάγκη

ποτέ δεν ήταν και πάντα

θέλω τόσο την λύτρωση

που ίσως εσύ και πάντα εσύ

ίσως εσύ και πάντα εσύ

διαγράφοντας λόγια προσδίδω συνοχή

ξέροντας πως δεν θα σου πω την αλήθεια

δεν έχω τον τόπο να σταθώ

για να σε αντικρίσω

ξέρω πως δεν θα σου πω την αλήθεια

διστάζοντας και μη

δεν ξέρω τι θα βρω

και αν το άγνωστο είσαι εσύ

είναι αυτό που φοβάμαι

για λίγα λεπτά η σιωπή κι ύστερα πάλι

μια νέα ανάγκη καθόλου ίδια.

καθόλα ίδια

χωρίς όνομα

με το ίδιο όνομα

στριφογυρνάει

και σιγοψυθιρίζει την ανατολή

κι ίσως την

πραγμάτωση

που όλη κρύβεται

σε σένα

όχι σε σένα

αλλά στην ένωση

όχι στην ένωση αλλά σε σένα

και ύστερα όλα απο την αρχή

όχι απο την αρχή

απο την αν-αρχή

πλευρά του κάτι

όχι του κάτι

του ούτε κάτι

συγνώμη

είμαι αδέξιος που σου μιλάω

απο τόσο μακριά

που ούτε καν εσύ φαίνεται οτι είσαι

Ποια πόλη που δεν πήγα;και δεν έμεινα εκεί για πάντα;

Και ποια στιγμή δεν κατάπια ; και μέσα της βυθίστηκα μονάχα για τόσο,

όσο η αξία της ζωής μου ;

ποια γυναίκα ;

ποια δεν ήταν ;κι αν δεν ήταν;

όλες ήταν .

η γυναίκα που στάλαξε στο βάθος το κορμί της.

και με το χέρι της ζεστό,

χάιδεψε το νωχελικό, αδιάφορο κενό

και η θάλασσα

σαν να ταν η ίδια (pantote)

με το πρώτο βλέμμα σου

στις άκρες των ματιών, η αλμύρα και

τα κύματα στον ορίζοντα

και όλα όσα μπόρεσα να αγαπήσω

και όσα δεν αγάπησα

ήταν όλα εκεί

στο ίδιο σημείο

στο ίδιο

σύμπαν που ανατέλλει

ανάστροφα με άξονα το μηδέν

και το εκστατικό χάος

η ελπίδα, η πτώση