Τα στοιχειώδη για σήμερα

Στην λεγόμενη Δύση υπάρχουν ασφαλή - ως προς τον ορισμένο πολίτη* - πολιτεύματα και οχι δημοκρατίες. Αυτό συμβαίνει διότι εκείνος που κατέχει το δικαίωμα της παροχής των προνομίων του δικαίου δεν είναι το δικαιο καθεαυτό, αλλά οι δεσπόζουσες δυνάμεις του καπιταλισμού.

Όντας σε ενα σύστημα, καπιταλιστικό επί παραδείγματι, έχεις την "εύνοια" του εφόσον εφαρμόζεις τα προτάγματα που αυτό θέτει, στην περίπτωση που εσύ δεν συνταιριάζεις με τις τιθέμενες προσδιορισμένες φόρμες τότε υπονομεύεται αυτομάτως η διασφάλιση του δικαίου που σου παρέχει το παρών σύστημα. Ασφαλώς αυτό συνεπάγεται την κατάλυση της αυτοδυναμίας της ισχύος του δικαίου κάτι το οποιο υπονομεύει την ίδια την δημοκρατία σε λειτουργικό και ουσιαστικό επίπεδο.

αυτο-οργάνωση

Μια σκέψη που έλκει την διασφάλιση της δημοκρατικής προσέγγισης των

οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικών πρακτικών είναι μια ορισμένη δομή αυτο-οργάνωσης

(μορφή κοινότητας ) όπου η ιδια προηγουμένως, θα αντλεί προστασία (καθορισμένη), αναγνώριση (ως νομική προσωπικότητα) και κατ επέκταση νομιμοποίηση -ως πολιτικό-οικονομικό μόρφωμα - απο ενα ευρύτερο σύστημα (μία νομική οντότητα , της οποίας θεμέλιος λίθος θα είναι το δίκαιο).

Ένα ευρύτερο δίκαιο.

Η αποφυγή της "διαταραχής" είναι έμφυτη σε κάθε μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης.

Δεχόμαστε ακούσια με αυτόν τον τρόπο την αναγκαιότητα του δικαίου ως

μηχανισμό που αποσκοπεί στην "ισορροπία".

ένα σημαντικό σημείο είναι ο τρόπος διασφάλισης του κοινώς αποδεκτού δικαίου αλλά και η έκταση συμπεριλαμβανομένου των μορφών που αυτή θα πάρει.

Το δίκαιο αυτό θα πρέπει να αναγνωρίζει την εκάστοτε

κοινότητα ως νομική προσωπικότητα και να της παρέχει τον χώρο ανάπτυξης και λειτουργίας του δικού της δικαίου.

Ένα ευρύτερο δίκαιο ωστόσο δεν σημαίνει και την ύπαρξη μιας κεντρικής εξουσίας που έχει ως σκοπό την τήρησή του.

η νεότητα ήτανε πάντα το φιτίλι

Η άγνοια μας αρμόζει, είμαστε νέοι με ταμπούρλα καρδιές.

Περιπλανόμαστε με ένα πείσμα σαν ελπίδα στα χέρια σφιχτά.

και οι νότες μας φαίνονται συντροφικές. Κάτι πιο πάνω από τον φόβο.

Συντροφικές, Συντροφικές Κάτι πιο πάνω από τον φόβο

Συντροφικές, Συντροφικές κάτι πιο πάνω από τον φόβο.

σχηματοποιούμε συνθήματα

γιατί είμαστε ακόμη στα όνειρα.

και ο σουρεαλισμός μας ενδιαφέρει επί παραδείγματι.

όχι από τρέλα. είμαστε ακόμη στην άγνοια.

Ένας κενός άνθρωπος αποσυντίθεται..

και τα μέλη της μπάντας ξαναβρίσκονται στους δρόμους τους

θέλει πολύ δουλειά ένα κομμάτι..η πιο πολυ δουλειά γίνεται πριν παιχτεί στο όργανο.

μα εμείς οντάς ενθουσιώδεις και ανήμποροι νέοι ... εξασκούμασταν μόνο στη μουσική

περί τάσεων και αποστάσεων

Ένα απο τα λίγα επικίνδυνα ναρκωτικά είναι το κέρδος, έχοντας ως θέμα και "σκοπό" το ίδιο. Καθόλα φυσικό, καθιστά ως πυρήνα του την ματαιοδοξία -πηγή που αναβλύζει από την στρεβλότητα των όγκων (βουνά). Στον καπιταλισμό βλέπουμε το φαινόμενο να δεσπόζει, παίρνοντας διαστάσεις που καθιστούν εύλογο

τον χαρακτηρισμό του ως επικίνδυνου ναρκωτικού. Ναρκωτικό για λίγους.

Οι εικονικοί υπέρογκοι φαλλοί διογκώνονται εκστασιάζοντας τους χρήστες.Μια ερωτική πράξη δύναμης και ματαιοδοξίας ,μια πολεμική πρακτική που ο εκ των πραγμάτων νικητής δίνει ώθηση στον καταδικασμένο ως υποδεέστερο να ταυτιστεί με τον συναισθηματισμό του ίδιου. Μια εσωτερική πάλη

με το αποτέλεσμα σφραγισμένο στην αφετηρία της γαλουχεί την καταστροφή το καταβρόχθισμα, - μιας γυναίκας - . Η κατάκτηση ως προϊόν ταύτισης /μια σειρά καταστροφών/ δημιουργούν το νεφέλωμα ενός αιώνιου

νικητή.

. Η αυταπάτη .

είδηση 8

κίνημα διανοούμενων στην Γερμανία -με περισσότερες από 5000 υπογραφές - καταγγέλλουν τον οικονομικό - κερδοσκοπικό πόλεμο κατά της Ελλάδας καθώς γοητευμένοι από τις κινήσεις αυτο-οργάνωσης των πολιτών που δημιουργήθηκαν τον τελευταίο καιρό (κίνημα κατά των διοδίων/ εισιτηρίων) επιδιώκουν την προώθηση της υιοθέτησης τέτοιων δράσεων στην χώρα τους.

Μόνο η αλληλεγγύη και η διανόηση μπορούν να σώσουν τον άνθρωπο από την ματαιοδοξία του.

είχαμε κ μεις στο νου να φύγουμε απο δω.μιας και

μόνο την καταχνιά διακρίνουμε στον ύπνο.

και το κρεβάτι συνηθίζει να μοιάζει με αγκαλιά του θανάτου μας.

να.

νέα ζωη.

λες και κει που θα πας θα φτάσεις ποτέ. μέσα σου.

κι όταν αργείς, δεν θα είσαι ζεστός.κι όταν δεν θα σε νοιάζει.

γιατί επικεντρώνεσαι στην μνήμη σου, στο βάθος , πως έστω .να! είμαι.

πας εκεί που η ζωή έχει υψηλή τιμή - ανάλογη του κενού - .

τραμ. τρένο. αστικό. μετρό.

όπου και αν πας τον δρόμο να προσέχεις.

έχει πολλά ποδήλατα.

Στο σούρουπο πλάι στον αέρα του,

εκεί κοντοσταθήκαμε λίγη ωρίτσα.

ιστορίες από τα χρόνια των βουνών -ήξεραν αυτοί οι γέροι-

καθώς και η γιαγιά μου .

η συζήτηση

/ και ούτω καθεξής / [kaθe'ksis]

και

ύστερα λέει

κλείνοντας

" ο πόνος και η χαρά στην ζωή είναι η αδιάκοπη έλλειψη

οι συνεχείς ανάγκες.

όταν πάψουν αυτές

ούτε πόνος , ούτε χαρά "

"ούτε καν" απάντησα

και μετά πλακωθήκαμε.

Παλια στο Κανσας

μαύρες τρύπες στους δρόμους για το αλλιώτικο

Η επανάσταση δεν (θα έπρεπε να) είναι αυτο-Σκοπός/εκ των πραγμάτων είναι αναγκαίο "κακό".Τοποθετώντας την, είτε στον γενικότερο όρο του θεάματος (παρασυρόμενοι κ ενθουσιασμένοι), είτε σε δακτυλίους που έλκονται από το συμβολικό-φαντασιακό, με διογκωμένα νοήματα και επικίνδυνες εστιάσεις ως προς το συγκεκριμένο ( εξύμνηση των λεπτομερειών ) , οδηγούμαστε στην διαδικασία της μυθοποίησης της / το υπέρμετρο κύρος που αποκτά αποτελεί αστοχία /εφόσον ορίζουμε : δεν υπάρχουν επαναστάτες παρά μόνο επαναστατημένοι / εφόσον (απουσιάζει) : υπάρχουν επαναστάτες (πρότυπα) - όρος που θεμελιώνεται (..) εν κενώ /

Καταρχήν, αναγνωρίζουμε στη φύση την τάση προς την "ελευθεριά" [κάθε στοιχείο της φύσης επιδιώκει την ακεραιότητα του - ( επιστροφή-καθήλωση) στην μηδενική κατάσταση ] και την αποδοχή της ύπαρξης των δικαιωμάτων κάθε συμβαλλόμενου μέρους σε ένα κοινωνικό μόρφωμα , ως -κοινωνικά- αναγκαία {σημείο που προϋποθέτει περιεκτικά την ελεύθερη βούληση-ισότιμος αλληλοκαθορισμός της κοινωνικής διαχείρισης}.

Θέτουμε τους δυο αυτούς παράγοντες ως θεμέλιες -κανονιστικές δομές του κοινωνικού γίγνεσθαι και την ίδια στιγμή ως μήτρα που γεννά -κατ επέκταση- το"αφύσικο" μόρφωμα που καλείται δημοκρατία /

Η πίστη στις διαστάσεις που χει προσδώσει η εξιδανίκευση της επαναστατικότητας στο φαντασιακό, συντελεί καθοριστικά στην σύγχυση που προκαλείται στην αναγκαιότητα του ανακαθορισμού - αναστοχασμού , καθώς "πρώτες ύλες" (καθαρής) πολιτικής υφής χάνουν σημαντικότητας ή ακόμα και υποκαθίστανται από προοπτικές αισθητικής εστίασης (φετιχισμός) ή "ηθικοπλαστικής δεοντολογίας" .Η ένσταση αφορά την σύγχυση αυτή, καθώς μια τέτοια προοπτική έλκει την καθήλωση σε μια διαδικασία κυκλική και άχρονη που ο λόγος πηγάζει από την ιδία και καταλήγει σε αυτή, υπονομεύοντας στο τέλος την ισχύ της .

Όλο αυτό τείνει σε μια απροσδιοριστία/κακόκεφοι άνθρωποι/ δημιουργούν εστίες φωτιάς/νέες εποχές ακτινογραφίες του Μάη/ αντιδράσεις που δεν βρίσκουν το νόημα /παρά μόνο κοχλάζουν και αυτό είναι όλο / σε ένα κυκλικό μοντέλο λοιπόν αυτό που μας ωθεί στην διαντιδραση είτε λέγεται ματαιοδοξία είτε εξαθλίωση είτε "σκοτεινή ενέργεια" / θυμίζει τους αγώνες / παλιά / που δεν είχαν σκορ / όχι στο αποτέλεσμα / αλλά στον πυρήνα τους / 69-0 ισοπαλια

ο φοιτητής στην κουζίνα

προσοχή

προς εσωστρεφείς

για να ψάξεις στη ψυχή

πρέπει να είσαι αισιόδοξος...

ότι κάτι θα βρεις.